Οι εκλογές είναι το λιγότερο

Έληξε λοιπόν και η τρίτη ψηφοφορία χωρίς να επιτευχθεί ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας, προκηρύχθηκαν οι περιβόητες εκλογές και η λέξη χάος ακούγεται πλέον πολύ επιεικής για να περιγράψει το αλαλούμ που έχουμε ζήσει τις τελευταίες μέρες. Το τι είδαν τα μάτια μας και άκουσαν τα αυτιά μας μέχρι να φτάσουμε σε αυτές τις εκλογές όχι απλά δεν έχει προηγούμενο αλλά νομίζω πως δύσκολα θα επαναληφθεί και σε επίπεδο παγκόσμιας ιστορίας ακόμα, αν και τελικά η ελληνική πολιτική σκηνή δεν παύει να μας εκπλήσσει ποτέ…

Μετά λοιπόν την πρώτη ψηφοφορία όπου η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ εισέπραξε ένα άκρως απογοητευτικό αποτέλεσμα, μάλλον κατά τη γνώμη μου επειδή πολλοί εκ των ανεξάρτητων λεγόμενων βουλευτών θεώρησαν καλό να κάνουν τους δύσκολους στην αρχή μπας και αποσπάσουν κάτι παραπάνω – τι στο καλό, κοτζάμ ψήφο έτσι στο τζάμπα θα τον πάρει ο Σαμαράς; Μετά λοιπόν από αυτό το πρώτο αποτέλεσμα άρχισαν για τα καλά τα όργανα εντεύθεν και εντεύθεν. Τι να πιάσει κανείς και τι να αφήσει… τις καταγγελίες περί χρηματισμών που κουκουλώθηκαν άρον άρον προς δόξαν της ανεξάρτητης δικαιοσύνης μας; Τα νυχθημερόν τηλεφωνήματα σε βουλευτές που κατά τα άλλα υποτίθεται πως θα ψηφίσουν κατά συνείδηση και ανεπηρέαστοι; Ή τις εν μια νυκτί μεταστροφές των εν λόγω ανεπηρέαστων βουλευτών που όλως τυχαίως άλλαζαν άποψη ως προς την πολιτική που θα σώσει τη χώρα από τη μία μέρα στην άλλη; Κι όμως, για μένα όλα αυτά δεν είναι καν τα πιο σημαντικά θέματα των ημερών, ίσως γιατί έχω φτάσει να θεωρώ πλέον δεδομένη τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος. Αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι η επόμενη μέρα, ή αλλιώς το πώς θα μπορέσει η Ελλάδα να αψηφήσει τους δανειστές της για να μπορέσουμε επιτέλους να ανασάνουμε.

Είναι ολοφάνερο νομίζω ότι οι υποτιθέμενοι εταίροι μας δεν έχουν καμία απολύτως διάθεση να αλλάξουν πολιτική απέναντί μας. Ει δυνατόν μάλιστα θα ήθελαν να έχουν εσαεί να κάνουν με τους μέχρι τώρα πρόθυμους εκτελεστές των μνημονίων που μας φόρτωσαν, οι οποίοι, ας μη γελιόμαστε, δεν πρόκειται ποτέ να τους αμφισβητήσουν και ως εκ τούτου είναι οι πλέον ενδεδειγμένοι για να προωθούν τα συμφέροντά τους εις βάρος μας. Αυτό κατέστη εξάλλου σαφές από όλες αυτές τις έξωθεν παρεμβάσεις από διάφορους μεγαλόσχημους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ που αφού άδειασαν μεγαλοπρεπώς τα εγχώρια εκτελεστικά όργανα ξαφνικά τους πήρε ο πόνος και άρχισαν να προβλέπουν εξόδους από το ευρώ, οικονομικές καταστροφές και γενικώς τα πάντα εκτός από τον κατακλυσμό του Νώε έτσι και δεν έχουν πλέον να κάνουν με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους υποτακτικούς της συγκυβέρνησης. Έγινε δε ακόμα πιο σαφές από την επανάληψη της καταστροφολογίας αυτής από τα πιο σημαίνοντα στελέχη των κυβερνώντων κομμάτων, μια κατά τη γνώμη μου άκρως ανεύθυνη στάση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί ούτε όταν όντως είχαμε χρεωκοπήσει ως χώρα στο παρελθόν. Παρόλο που, όπως είπα και πριν, ελάχιστα πράγματα με ξαφνιάζουν πλέον στην ελληνική πολιτική σκηνή, οφείλω να ομολογήσω ότι με σόκαρε η ευκολία με την οποία ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης εξέθεσαν τη χώρα διεθνώς μιλώντας για φυγή κεφαλαίων, αποσταθεροποίηση, σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς αν τυχόν γίνουν εκλογές και βγει η αντιπολίτευση! Είπαμε, κανείς δεν θέλει να αποχωριστεί την εξουσία έτσι εύκολα, αλλά αυτό καταντά όχι απλώς γελοίο αλλά και επικίνδυνο, αφού με αυτή την τακτική στην ουσία υπονομεύουν ακριβώς την οικονομία που υποτίθεται προσπαθούν να ανορθώσουν! Και εφόσον δεν διστάζουν να εκθέσουν τη χώρα σε τέτοιο κίνδυνο προκειμένου να παραμείνουν στην κυβέρνηση, πιστεύω πως είναι προφανές ότι αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι ούτε το μέλλον της χώρας, ούτε να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού, αλλά μονάχα η διατήρηση της εξουσίας. Γι’αυτήν και μόνο γίνεται όλη αυτή η εξωφρενική παλινωδία από τα success story και τα σκισίματα των μνημονίων στα Grexit και τις βιβλικές καταστροφές που έχουμε ζήσει όλο αυτό το διάστημα. Ή, για να το πω πολύ απλά για όσους δεν έχουν πιάσει ακόμα το νόημα, μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Και καλά είμαστε στο τσακ να βγούμε από την κρίση, αλλά έτσι και κάνουμε το λάθος να αποχωριστούμε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ καταστραφήκαμε! Συγγνώμη, αλλά πώς γίνεται από τη μια να τα πηγαίνουμε τόσο καλά (άσχετο αν δεν μας φαίνεται) αλλά από την άλλη να κρέμεται μονίμως η καταστροφή πάνω από τα κεφάλια μας; Πολύ καχύποπτο εκ μέρους μου, το ξέρω, αλλά έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι όλα αυτά τα σκωτσέζικα ντους έχουν ως μόνο στόχο να μας τρομοκρατούν ούτως ώστε να δεχόμαστε συνεχώς αδιαμαρτύρητα και άλλες θυσίες που δε θα τελειώνουν ποτέ. Μόνο που οι αντοχές ενός λαού δεν είναι απεριόριστες, και εμείς έχουμε προ πολλού ξεπεράσει τις δικές μας. Και κάτι ακόμα… όταν αυτοί που είναι ηλίου φαεινότερο ότι νοιάζονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα τα οποία είναι εντελώς αντίθετα με τα δικά μας έχουν τόση πρεμούρα να μην αλλάξουμε κυβέρνηση, μήπως, λέω μήπως, θα ήταν προς όφελός μας να μην τους κάνουμε το χατήρι αυτή τη φορά;

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης τώρα, οι αντιδράσεις ήταν κάπως πιο μετριοπαθείς αν και ίσως λίγο παραπάνω αισιόδοξες από όσο θα έπρεπε κατά την άποψή μου – πείτε με απαισιόδοξο άτομο, αλλά κάπου δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι αγορές και ο Σόιμπλε θα δουν ξαφνικά μπροστά τους τον Τσίπρα και τον Σταθάκη και θα τους πουν μάλιστα παιδιά, να σας κουρέψουμε όσα δάνεια θέλετε, τις καρδιές μας θα χαλάσουμε τώρα; Θα ήταν ύψιστη αφέλεια, πιστεύω, να νομίζουμε ότι τα ξένα συμφέροντα που είχαν βολευτεί μια χαρά τόσο καιρό με την πολιτική δαρμένου σκύλου που ακολουθούσαμε θα μας αφήσουν έτσι εύκολα να ξεφύγουμε από τα μνημόνια και τις λιτότητες. Ήδη ο Σόιμπλε έκανε πάλι δηλώσεις ότι όποια κυβέρνηση και να έχει η Ελλάδα οφείλει λέει να σεβαστεί τα συμφωνηθέντα, άσχετο αν εμάς δε μας ρώτησε κανείς προτού τα συμφωνήσουν πέντε χρόνια πριν ενώ κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου. Και είναι παραπάνω από βέβαιο ότι δε θα περιοριστούν σε φραστικές απειλές αλλά θα χρησιμοποιήσουν όλα τα οικονομικά μέσα που διαθέτουν για να μας αναγκάσουν να συμμορφωθούμε, και διαθέτουν πολλά. Από την άλλη, αν υποθέσουμε ότι βγαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά υπαναχωρεί από όσα υποσχέθηκε, είναι προφανές ότι ο βίος του ως κυβέρνηση θα είναι εξαιρετικά βραχύς, μια που όλοι όσοι έχουν πρόθεση να τον ψηφίσουν τώρα δεν το κάνουν επειδή έγιναν ξαφνικά αριστεροί, αλλά επειδή έχουν απηυδήσει με όλους τους προηγούμενους και θέλουν επιτέλους να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Στην περίπτωση λοιπόν που θα σχηματιστεί μια αριστερή κυβέρνηση για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, αυτή θα πρέπει να βρει τον τρόπο και να ανακουφίσει άμεσα τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη του μέσου Έλληνα αλλά και να συνδιαλλαγεί αποτελεσματικά με οικονομικούς παράγοντες καθόλου φιλικούς για την Ελλάδα, και που μάλλον μπορούν να μας κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από όση μπορούμε να τους κάνουμε εμείς. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, και ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτή τη στιγμή υπάρχει πολιτικός στην Ελλάδα που θα μπορούσε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να βελτιώσει έστω και λίγο το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε. Ούτε μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο να αποτύχουν και αυτοί παταγωδώς και μετά να είμαστε χειρότερα από ότι τώρα. Ωστόσο εφόσον η μέχρι τώρα πολιτική δεν έχει φέρει καμία ορατή βελτίωση – μάλλον το αντίθετο – νομίζω πως πλέον δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε, και οπωσδήποτε η λογική λέει πως αφού αυτοί που μας κυβερνούν εδώ και σαράντα χρόνια μας οδήγησαν στο μνημόνιο, ασφαλώς δεν είναι οι πιο ενδεδειγμένοι για να μας βγάλουν από αυτό. Και γι’αυτό ακριβώς δεν πρέπει μια αριστερή κυβέρνηση να πέσει στην παγίδα να φερθεί όπως φερόντουσαν τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Αν κάνουν το λάθος να αρχίσουν κι αυτοί να μοιράζουν παροχές σε ημέτερους, να «διευκολύνουν» ντόπια και ξένα συμφέροντα και να νομίσουν πως οι πολίτες θα χορταίνουν με τα λόγια και μόνο θα πέσουν και αυτοί όπως πέφτουν τώρα οι προηγούμενοι. Γιατί περισσότερο ίσως και από τη βελτίωση των οικονομικών μας νομίζω πως θα θέλαμε να δούμε επιτέλους μια ηθική βελτίωση του δημόσιου βίου μας. Μια κυβέρνηση που δεν θα βρίσκεται στην εξουσία για να κάνει χάρες εις βάρος των πολλών, που τα μέλη της δε θα είναι βουτηγμένα ως το λαιμό στα σκάνδαλα και τις ύποπτες συναλλαγές. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν κάποιος είναι δέσμιος άλλων συμφερόντων πολύ απλά δεν είναι αξιόπιστος να υπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού που τον εξέλεξε. Πιστεύω πως μετά από όλα όσα έχουμε τραβήξει ως τώρα τουλάχιστον αυτό είναι φανερό σε όλους μας. Ίσως λοιπόν είναι καιρός να δείξουμε σε όλους, δεξιούς και αριστερούς, ότι αυτό που επιθυμούμε και χρειαζόμαστε ως χώρα είναι μια ουσιαστική αλλαγή της πολιτικής ζωής – μια άλλη νοοτροπία, με την οποία όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί θα κρίνονται αυστηρά και τα αδικήματα εις βάρος του δημοσίου δηλαδή όλων μας, δε θα παραγράφονται ούτε θα συγχωρούνται. Θα μετράνε πεπραγμένα και όχι μέσα, κόμματα και γνωριμίες, και η κάθε είδους αμέλεια και παράβαση καθήκοντος θα τιμωρείται έμπρακτα και όχι στα λόγια. Φυσικά και δεν είναι εύκολο, φυσικά και είχαμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια να ανεχόμαστε τέτοια φαινόμενα, ακόμα και να τα θεωρούμε φυσιολογικά και αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής πραγματικότητας. Όμως δεν είναι καθόλου φυσιολογικά – είναι παθολογικά, και είναι η κύρια αιτία για την κατάσταση για την οποία κλαιγόμαστε τώρα. Οπότε τελικά, ίσως το θέμα δεν είναι αν θα βγει η δεξιά ή η αριστερά, ούτε ακόμα αν οι εταίροι και οι αγορές και δεν ξέρω και γω ποιοι άλλοι θα εγκρίνουν την κυβέρνηση που θα βγάλουμε. Το θέμα είναι να βγάλουμε την κυβέρνηση που θέλουμε να έχουμε και που μας αξίζει να έχουμε, όχι επειδή θα μας χαϊδεύει τα αυτιά αλλά επειδή θα υπηρετεί αποδεδειγμένα τα δικά μας συμφέροντα. Το πώς θα λέγεται και το αν θα αρέσει σε άλλους ή όχι ποσώς πρέπει να μας απασχολεί. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το πόσο συνεπής θα φανεί απέναντι σε μας που θα την εκλέξουμε, και αν θα αντιπροσωπεύει αυτό που θέλουμε για τη χώρα μας. Γι’αυτό ας σκεφτεί καθένας μας καλά πώς θέλει να φερθεί η επόμενη κυβέρνηση της χώρας και ας αποφασίσει ανάλογα. Γιατί στο τέλος, όσο κι αν μας είναι δύσκολο, οι αποφάσεις πρέπει να είναι δικές μας.

Advertisements

Previous Older Entries Next Newer Entries