Ανίερες συμμαχίες

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι το πολιτικό σύστημα θυμίζει πάρα πολύ την αλήστου μνήμης σειρά ταινιών ‘Ρόκι’ που ασφαλώς θα θυμούνται καλά οι περισσότεροι. Γιατί, όπως ο ανεγκέφαλος μποξέρ στις ομώνυμες ταινίες, που όσο ξύλο και να έτρωγε εννοούσε σώνει και καλά να ξανασηκώνεται για να φάει κι άλλο, έτσι και τα κόμματα του τρέχοντος πολιτικού συστήματος, παρά τη μπούφλα που εισέπραξαν από τον ελληνικό λαό στις εκλογές, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να σταθούν στα πόδια τους και κυρίως να παραμείνουν αγκιστρωμένοι στην εξουσία. Μόνο που, όπως διαπίστωσαν, πλέον είναι εντελώς αδύνατο να σταθούν κατά μόνας, και ως εκ τούτου πιάνονται ο ένας από τον άλλο.

Τρανό παράδειγμα ο κ. Σαμαράς ο οποίος προσπαθεί μανιωδώς να σχηματίσει το μέτωπο της κεντροδεξιάς, αντί να βαρέσει το δικό του μέτωπο σε κανένα τοίχο που μέσα σε δύο μόλις χρόνια θητείας και δη στην αντιπολίτευση κατάφερε να μειώσει τα ποσοστά του κόμματός του σχεδόν κατά το ήμισυ! Βέβαια αυτό το κατόρθωμα οφείλεται κυρίως στην απόφασή του να στηρίξει – έστω και συρόμενος – το μνημόνιο μαζί με τον παλιό του συμφοιτητή το Γιωργάκη. Διότι όσο και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι το έκανε για το καλό της χώρας, για να μας σώσει – όχι άλλο σώσιμο ρε παιδιά, φτάνει πια – το γεγονός παραμένει ότι συνέδεσε τον εαυτό του και το κόμμα του με την εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου και ό,τι αυτό συνεπάγεται, και οι πολίτες που έχουν νιώσει στο πετσί τους όλα αυτά που συνεπάγεται δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ή να το συγχωρέσουν. Ακόμα δε λιγότερο με τα καραγκιοζιλίκια του τύπου ‘χίλιοι καλοί χωράνε’ που επεστράτευσε εσχάτως μπας και ανέβει καμιά μονάδα η Ν.Δ. Ομολογουμένως η εν λόγω προσπάθεια θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί μνημείο πολιτικής μεταστροφής, ή ‘κωλοτούμπας’ κατά τη δημοφιλή έκφραση. Όλοι όσοι κατά καιρούς είχαν εκδιωχθεί κακήν κακώς από τη Ν.Δ. επέστρεψαν μετά βαΐων και κλάδων, διότι ο κ. Σαμαράς σαν μεγαλόψυχος άνθρωπος που είναι παρέβλεψε όλες τις υποτίθεται αγεφύρωτες διαφορές που τους χώριζαν και τους δέχθηκε στους κόλπους του κόμματος ως ο πατέρας τον άσωτο υιό. Πρώτη και καλύτερη η κ.Μπακογιάννη, η οποία μέχρι τις εκλογές έπνεε μένεα εναντίον του πρώην ανταγωνιστή της για την αρχηγία στη Ν.Δ., αλλά μόλις είδε το μαύρο που έφαγε, το σκέφτηκε καλύτερα και αποφάσισε να κάνει την καρδιά της πέτρα και να συνεργαστεί με τον μέχρι πρότινος προδότη και καταστροφέα της χώρας, για το καλό της χώρας!!! Από κοντά και τα στελέχη του ΛΑΟΣ, σε μια πρωτοφανή επίδειξη πολιτικής σταθερότητας. Ο μπουμπούκος Άδωνις και ο Βορίδης την έκαναν πριν τις εκλογές ακόμα, πιθανόν επειδή προέβλεπαν την κατρακύλα του κόμματός τους στις εκλογές, αλλά σίγουρα επειδή πήραν και τα σχετικά ανταλλάγματα – βλέπε εκλόγιμες θέσεις. Μόλις δε το ΛΑΟΣ χαντακώθηκε στις εκλογές, άρχισε η μεγάλη φυγή των στελεχών προς τα πάτρια εδάφη της Ν.Δ. Ο ένας μετά τον άλλο όλα τα σημαίνοντα στελέχη παίρνουν την άγουσα για τη Συγγρού, αφήνοντας τον έρμο τον πρόεδρο μόνο να κλαίει τη μοίρα του. Προσωπικά ποσώς με απασχολεί αν τα εν λόγω στελέχη θα ανήκουν στο ΛΑΟΣ ή στη Ν.Δ., διότι και τα δύο κόμματα κατ’εμέ είναι εξίσου του κλώτσου και του μπάτσου. Αυτό που με ενοχλεί και που κυρίως θέλω να τονίσω είναι η ευκολία με την οποία απεκδύονται τις πολιτικές τους απόψεις και τις αλλάζουν με άλλες, όλως τυχαίως όταν η πολιτική τους καριέρα παίρνει τον κατήφορο. Προφανώς κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει πιστός σε ένα κόμμα όλη του τη ζωή, αλλά αυτή την τυχοδιωκτική συμπεριφορά κατά τη γνώμη μου καλό είναι να μην την παίρνουμε αψήφιστα. Άνθρωποι που αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο άποψη ανάλογα με το τι τους συμφέρει δε νομίζω πως είναι οι πλέον ενδεδειγμένοι για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Για το ΠΑΣΟΚ, ας μην τα συζητάμε καλύτερα. Προφανώς και αυτοί θα ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με όποιον να’ναι προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία, μόνο που μιας και έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την έλευση του μνημονίου, της τρόικας και όλων των μέτρων που υποστήκαμε εξαιτίας τους αποτελούν πλέον τον παρία της πολιτικής σκηνής. Κανείς δε διανοείται να συνεργαστεί μαζί τους διότι αυτό συνιστά πολιτική αυτοκτονία. Έτσι το μόνο που έχει απομείνει στον κ. Βενιζέλο είναι να κάνει βαρυσήμαντες δηλώσεις αριστερά και δεξιά και να παριστάνει πως είναι αρχηγός κόμματος εξουσίας, και όχι κόμματος που έχει το ίδιο ποσοστό με το Συνασπισμό στις εκλογές του ’89. Παράλληλα, τώρα που δεν είναι πια κυβέρνηση, μας το παίζει αντιμνημονιακός και μιλάει για ‘ανάπτυξη’ και ‘όχι άλλες περικοπές’, λες και έχουμε τη μνήμη του χρυσόψαρου και ξεχάσαμε κιόλας όσα έκανε ως αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών εδώ και ενάμισι χρόνο (για να μην αναφερθούμε και στις προηγούμενες υπουργικές θητείες του). Όμως όσο λίφτινγκ και να κάνει στην εικόνα του ΠΑΣΟΚ, οι αμαρτίες του παρελθόντος δεν ξεχνιούνται, και δεν ξεχνιούνται γιατί μας τις υπενθυμίζουν οι αδειανές τσέπες μας.

Στην αντίπερα όχθη της αριστεράς, παρά το πολύ καλό αποτέλεσμα που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, τα πράγματα έχουν αρχίσει πάλι να μπερδεύονται. Καλά, με το ΚΚΕ πιστεύω πως είναι χάσιμο χρόνου να ασχολείται κανείς πλέον, διότι με το κόλλημα που έχουν φάει να μην συμμετέχουν σε ‘αστική’ κυβέρνηση τους βλέπω στις επόμενες εκλογές να μην παίρνουν ούτε το μισό ποσοστό από αυτό που πήραν τώρα. Εκτός του ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου, αυτή η άρνησή τους να συμμετέχουν σε μια προσπάθεια εναλλακτική του μνημονίου έκανε πιστεύω πολύ κακή εντύπωση. Και δικαίως, διότι ο κόσμος δεν ψηφίζει ένα κόμμα μόνο για να φωνάζει στην αντιπολίτευση, αλλά με την προοπτική να γίνει ει δυνατόν κυβέρνηση και να αλλάξει αυτά για τα οποία φωνάζει. Και όταν το εν λόγω κόμμα κλωτσάει μια ευκαιρία να κυβερνήσει τόσο απροκάλυπτα, λογικό είναι να μην εμπνέει εμπιστοσύνη. Η κ. Παπαρήγα επιμένει ότι πάνω από όλα την ενδιαφέρει να μην μεταλλαχτεί ιδεολογικά το ΚΚΕ και να παραμείνει πιστό στις κατευθυντήριες γραμμές του. Καλό θα ήταν όμως να γνωρίζει ότι όταν το περιβάλλον είναι αντίξοο, οι οργανισμοί που μεταλάσσονται σε ανθεκτικότερους είναι αυτοί που επιβιώνουν. Τους υπόλοιπους τους τρώει το μαύρο σκοτάδι.

Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε θεαματικά στις εκλογές κυρίως κατά τη γνώμη μου επειδή φάνηκε διατεθειμένος να κυβερνήσει και να προωθήσει μια εναλλακτική πρόταση – εφικτή ή όχι, δεν είμαι σε θέση να πω αν δε δοκιμαστεί στην πράξη. Ωστόσο με τους συσχετισμούς που δημιουργήθηκαν μετεκλογικά στάθηκε αδύνατο να σχηματίσει κυβέρνηση και τώρα καλείται να αποδείξει ότι η εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι πολίτες στις προηγούμενες εκλογές δεν ήταν πυροτέχνημα και θα διατηρηθεί τουλάχιστον για τον ένα μήνα που μεσολαβεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ας μην τρέφουν αυταπάτες όμως, αυτό δε θα είναι εύκολο, καθόλου εύκολο. Ο κόσμος έχει ζήσει πολλές απογοητεύσεις τα τελευταία δύο χρόνια και το τελευταίο που χρειάζεται είναι κι άλλα ψέματα. Αν πράγματι υπάρχει κάποια διέξοδος από το μνημόνιο και οι δεσμεύσεις τους δεν είναι αέρας κοπανιστός, οφείλουν να το αποδείξουν με συγκεκριμένες προτάσεις με χρονοδιάγραμμα, και τεκμηριωμένα επιχειρήματα για την ορθότητα των θέσεών τους, όσο κι αν κάτι τέτοιο είναι δύσκολο στη ρευστή τρέχουσα οικονομική κατάσταση. Απόψεις του τύπου ‘ας γίνουμε εμείς κυβέρνηση και θα τα φτιάξουμε όλα’ δεν είναι πια αποδεκτές, και οι καλές προθέσεις είναι μεν αξιέπαινες αλλά δεν επαρκούν. Χρειάζεται οργάνωση και σχεδιασμός. Οποιοσδήποτε αναλάβει την εξουσία πρέπει να είναι έτοιμος να κυβερνήσει άμεσα γιατί περιόδους χάριτος δεν έχει πλέον, μας τελείωσαν. Όπως επίσης δεν υπάρχει περιθώριο για ανόητες διαφωνίες όπως αυτές που δυστυχώς εξακολουθούν να υφίστανται ανάμεσα στα κόμματα της αριστεράς, τα οποία ως φαίνεται δεν παραμερίζουν τόσο εύκολα τις ιδεολογικές διαφορές τους. Το αν αυτό συνιστά πολιτική εντιμότητα ή πολιτική βλακεία είναι κάτι που σηκώνει συζήτηση…το βέβαιο όμως είναι ότι σιγά σιγά το πολιτικό τοπίο παύει πια να χωρίζεται σε αριστερά, κέντρο και δεξιά αλλά μάλλον να αποκρυσταλλώνεται σε δύο παρατάξεις, υπέρ και κατά του μνημονίου. Θεωρώ ότι με αυτό το κριτήριο θα ψηφίσει ο κόσμος στις προσεχείς εκλογές, και τη μάχη θα την κερδίσει όποιος πείσει ότι η συμμόρφωση ή  η απόρριψη του μνημονίου είναι ο πλέον ενδεδειγμένος δρόμος. Σαφώς και έχει σημασία όταν πάμε να ψηφίσουμε να λάβουμε υπόψη μας τις συνέπειες που θα έχει καθένας από αυτούς τους δύο δρόμους. Όμως καλό είναι επίσης να μην ξεχνάμε και το ποιόν αυτών που πάμε να ψηφίσουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: