Πριν απ’την κάλπη

Εν όψει των επερχόμενων εκλογών, θα ήθελα να παραθέσω ένα κείμενο όχι δικό μου αλλά ενός μεγάλου αν και παραγνωρισμένου Έλληνα δημοσιογράφου και συγγραφέα, του Νίκου Τσιφόρου. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε πριν από εξήντα χρόνια, το 1952, και είναι νομίζω η καλύτερη απόδειξη ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε αποτέλεσμα δυσμενών συγκυριών ή μεμονωμένων περιστατικών διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, αλλά συνέπεια μιας βαθιά ριζωμένης λανθασμένης νοοτροπίας που πρέπει, έστω και τώρα, να αλλάξει. Διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας.

ΠΡΙΝ ΑΠ’ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

του Νίκου Τσιφόρου

‘Είμαι Έλλην, το καυχώμαι, ξεύρω την καταγωγήν μου, χόρτασα κρεμμύδι και ψάρια παστά, έφαγα ψωμί πένθιμο, μαύρο και πιτυρούχο, σκαρφάλωσα τις βουνοκορφές με τον γυλιό και «πλήρη φόρτον» σαράντα οκάδες στη ράχη, με ύμνησαν το χτες και το σήμερα, αναστέναξα από τους εφόρους, έκανα περίπατο μέσα στο διχασμό, άκουσα τις σφαίρες των κινημάτων, είδα λογής λογής στρατιωτικές στολές να κάνουν παρέλαση μέσα στους μεγάλους μου δρόμους, διάβασα τα πυριφλεγή άρθρα των εφημερίδων, άκουσα πολιτικούς λόγους…  «Λέγω…Η Ελλάς λέγω…», έγινα δυο χωριά με τους φίλους μου στα καφενεία, διαμαρτυρήθηκα, καρπαζώθηκα, φοβέρισα, «ξέρεις ποιος είμ’εγώ;», πούλησα κι αγόρασα κονσέρβες στην Κατοχή, έβρισα τους καταχραστές, και, μεταξύ μας, κομματάκι από ζήλια, ξεσκεπάστηκα με σεβασμό μπρος στη σημαία μου, ένιωσα ρίγος στις νότες του Εθνικού μου Ύμνου, γκάριξα στο ποδόσφαιρο με τις εθνικές ξένες ομάδες, δε θέλω να με κουμαντάρουν οι άλλοι, κι αν πολιτευόμουνα προσωπικά, θα τα κατάφερνα καλύτερα απ’τον καθένα.

Τώρα πάω στην κάλπη. Δεν ξέρω ακόμα τι θα ψηφίσω, αλλά πάω στην κάλπη. Λέω μέσα μου ότι χρειάζεται κάτι δυνατό, κάτι ελληνικό, κάτι καινούργιο. Σιγοσφυρίζω ένα σκοπό γεμάτον δικαιώματα κι ελευθερίες, σιγοσφυρίζω ένα σκοπό γεμάτον δύναμη και σεβασμό για τούτο το κομμάτι της γης, το χιλιοτυραννισμένο, που πάνω στα σκληρά βράχια του ακονιστήκανε όλες οι αιχμές από ξίφη των Περσών, των Ρωμαίων, των Τούρκων, των Γότθων, των Φράγκων, των Σλάβων… Και κάθε φορά σπάζαν τα ξίφη και ανάσαιναν οι βράχοι, περήφανοι, στητοί, ελληνικοί και μεγάλοι. Σιγοσφυρίζω ένα σκοπό για τούτα τα χώματα, τα ποτισμένα αίμα, ιδρώτα και μόχθο, τα χώματα που σκεπάζουν τους πατέρες μου, τη δόξα τους, τους μεγάλους αγώνες. Και λέω πιο κάτω: «Πρέπει. Πρέπει σε τούτη τη χώρα να γίνει μεγάλη και ισχυρή.»

Έχω μία ψήφο. Μία μονάχα, μέσα στο ένα εκατομμύριο. Δεν είμαι τίποτα, εν ασήμαντο ποσοστό, ένας εκατομμυριοστός συντελεστής της λαϊκής δύναμης. Φτερό το βάρος μου, ατσάλι η θέλησή μου. Θέλω την Ελλάδα, τη μικρούλα και ιστορική, θέλω να τη δω ν’ανασαίνει ελεύθερη, μόνη, χωρίς ελεημοσύνες, χωρίς στερήσεις, με την αξία της. Θέλω να’ρθουν ψηλά, επικεφαλής, οι άνθρωποι που θα της κάνουνε δώρο μενταγιόν αυτά τ’αγαθά. Θέλω να μην πεινάμε εμείς και τα παιδιά μας, να μη μας γελάνε οι ξένοι, να μας λογαριάζουνε τα βορινά τσακάλια, θέλω δική μου τη δική μου θάλασσα και δική μου τη δική μου στεριά. Θέλω να λένε με σεβασμό «Έλληνας» στο πέρασμά μου, θέλω να’ναι ψηλά η τιμή και σεβαστοί οι άρχοντές μου. Θέλω να μεγαλώσουν τα παιδιά μου ελεύθερα να μάθουν, να σπουδάσουν, να γίνουν καλύτερα από μένα στο μυαλό, στην αξία, στη σκέψη. Δεν ξέρω ακόμα τι θα ψηφίσω, αλλά πάω στην κάλπη.

Κανέναν δεν κατηγόρησα. Σκεφτήκανε όλοι και πράξανε, ανάλογα με το μυαλό που’χανε. Όμως εγώ λέω πως χρειάζονται καινούργια μυαλά, καινούργιες σκέψεις, καινούργια πράματα. Χρειάζεται καινούργια Ελλάδα, να μη φοβάσαι το νόμο, να μη φοβάσαι τον έφορο, να μη φοβάσαι τις δραχμές σου τις λιγοστές. Να’ναι όλα φτωχά, μα τίμια, να μη χρωστάμε «ευχαριστώ» για το ψωμί, που το αξίζουμε, να μη φοβόμαστε για το αύριο που είναι δικό μας. Να γίνουμ’ όλοι καλοί κι η Ελλάδα καλύτερη· εμείς θα πεθάνουμε, αυτή πρέπει να ζήσει…

Σκέφτομαι… Τώρα που πάω στην κάλπη…’

Σας θυμίζει τίποτα; Ίσως, λέω ίσως, αν είχαμε κάνει έστω σε μία από τις αναρίθμητες εκλογικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν από τότε μέχρι τώρα αυτό που είχε προτείνει ο συγγραφέας, δηλαδή πηγαίνοντας στην κάλπη να σκεφτούμε, να λογαριάσουμε στ’αλήθεια το καλό του τόπου μας αντί να ψηφίζουμε με γνώμονα μικροπρεπή προσωπικά οφέλη ή ανόητες ιδεολογικές παρωπίδες να μη βρισκόμασταν τώρα στην ίδια ουσιαστικά θέση που ήμασταν όταν γράφτηκε αυτό το άρθρο και ακόμα πρωτύτερα. Ασήμαντα πιόνια στη σκακιέρα των μεγάλων και των ισχυρών, έρμαια των αποφάσεων κέντρων εξουσίας που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν και ούτε πρόκειται ποτέ να ενδιαφερθούν για τα βάσανα του μέσου ανθρώπου, με τους εκλεγμένους μας εκπροσώπους όχι απλά να μη μπορούν αλλά να μην προσπαθούν καν να μας υπερασπιστούν, και αντ’αυτού να αναλώνονται στη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας με χυδαία προκλητικότητα. Όμως στο σκάκι ακόμα και το πιο ασήμαντο πιόνι μπορεί να κάνει ματ στο βασιλιά. Ίσως ακόμα και τώρα να μην είναι αργά. Αν, για μια φορά, σκεφτούμε πριν πάμε στην κάλπη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: