Στις εφορίες η Ελλάδα αναστενάζει…

Μετά από πολύ καιρό ξαναγράφω και δυστυχώς τίποτα δεν βελτιώθηκε. Αφού ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο εν μέσω ξύλου και δακρυγόνων, και μόλις τέλειωσαν και τα μπάνια του λαού, τα πρωτοβρόχια δεν ήρθαν μεν ακόμα, ήρθε όμως η φοροκαταιγίδα που ο νέος…ογκόλιθος της οικονομίας κ. Βενιζέλος εξαπέλυσε στις πλάτες μας. Ο οποίος κ. Βενιζέλος από τότε που προσέφερε στήριξη στην παραπαίουσα κυβέρνηση με αντάλλαγμα να γίνει ο νέος ισχυρός γαργαντούας, παρντόν, άνδρας του ΠΑΣΟΚ, καταβροχθίζει το εισόδημά μας με όρεξη ανάλογη του Οβελίξ μπροστά στο τσιμπούσι με τα αγριογούρουνα. Και ο μεν συμπαθής Γαλάτης πολεμιστής έριχνε και καμιά μπούφλα στους Ρωμαίους κατακτητές, ενώ αντίθετα ο κ. Βενιζέλος τις μπούφλες τις ρίχνει στους συμπολίτες του. Έχουμε και λέμε λοιπόν: εισφορά αλληλεγγύης, στο ΔΝΤ φαντάζομαι, αν και αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι με τους δανειστές μας, αύξηση του ΦΠΑ στα είδη εστίασης, με γελοίες διατάξεις του τύπου ‘άψητο το σάντουιτς έχει 13% ΦΠΑ, ενώ ψημένο 23%’ – άραγε, αν το ψήσουμε μόνο από τη μια μεριά, το ΦΠΑ πόσο πάει; Μετά, τέλος επιτηδεύματος – από του χρόνου και για τους νέους επιχειρηματίες. Ποσώς τους ενδιαφέρει αν έχεις καταφέρει κάτι ή όχι, θα φορολογηθείς προκαταβολικά. Και βεβαίως βεβαίως το περιβόητο τέλος ακίνητης περιουσίας επί δικαίων και αδίκων, που υπολογίζει μόνο τα τετραγωνικά και τις τιμές ζώνης που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Δηλαδή, όποιος έκανε το λάθος να πάρει ένα δάνειο για να βάλει ένα κεραμίδι πάνω απ’το κεφάλι του ή είχε την ατυχία να κληρονομήσει κανένα τριάρι στο κέντρο της Αθήνας – που δεν το νοικιάζει ούτε Πακιστανός λόγω της αυξημένης εγκληματικότητας, αλλά η τιμή ζώνης παραμένει στα ύψη – τώρα θα τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Διότι αντί να αγοράζει ακίνητα, έπρεπε να τα είχε παίξει στο Χρηματιστήριο μαζί με τα υπόλοιπα κορόιδα δέκα χρόνια πριν, για να τα φάνε οι αετονύχηδες επιχειρηματίες-χορηγοί της τότε κυβέρνησης, που εντελώς κατά σύμπτωση ήταν πάλι ΠΑΣΟΚ. Να το ξαναπώ άλλη μια φορά μπας και το εμπεδώσουμε: Δέκα χρόνια πριν, με το κόλπο γκρόσο του Χρηματιστηρίου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έφαγε τις οικονομίες μας. Δέκα χρόνια μετά, επέδραμε ξανά για να φάει ό,τι μας απέμεινε. Και επειδή τώρα δε θα βρει κορόιδα να αποχωριστούν οικειοθελώς τις περιουσίες τους, άφησε στην άκρη τη χειραγώγηση και πλέον τα παίρνει απροκάλυπτα με το ‘αποφασίζομεν και διατάσσομεν’. Μάλιστα αποφασίστηκε να γίνονται οι σχετικές παρακρατήσεις από τους μισθούς, το λογαριασμό ρεύματος κλπ, ώστε να μην έχουμε καν τη δυνατότητα να πούμε ‘άει σιχτίρ, δεν πληρώνω και μη σώσουν να μου δώσουν φορολογική ενημερότητα’. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το αφορολόγητο πέφτει στις 5000 ευρώ. Επίδομα ανεργίας να παίρνεις, 450 ευρώ το μήνα, βγαίνει ετήσιο εισόδημα πάνω από 5000 ευρώ και φορολογείσαι γι’αυτό!!! Κόβονται και οι πάσης φύσεως φοροαπαλλαγές – λες και δεν πληρώνουμε πλέον νοίκια, γιατρούς, φροντιστήρια για τα παιδιά μας. Τη στιγμή μάλιστα που η δημόσια υγεία και παιδεία συρρικνώνονται μέχρις εξαφανίσεως με τις διάφορες συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων – διότι τις συγχωνεύσεις, ως γνωστόν, τις αρχίζουμε απ’τα νοσοκομεία και τα σχολεία, και όχι από τους παντελώς άχρηστους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες όπου κατά καιρούς βολευόταν η εκλογική πελατεία των δυο μεγάλων κομμάτων.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτή καθεαυτή η φορομπηχτική πολιτική, αλλά το ‘δύο μέτρα και δύο σταθμά’ που ζει και βασιλεύει ακόμα τώρα, ένα βήμα πριν τη χρεωκοπία. Είναι κοινό μυστικό ότι όλα αυτά τα μέτρα επιβαρύνουν τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, ενώ τα μεγάλα μένουν κατ’ουσίαν ανέγγιχτα. Οι φοροαπαλλαγές των μεγαλοεπιχειρηματιών εξακολουθούν να ισχύουν στο ακέραιο, δεν πειράχτηκε ούτε μία. Και το κερασάκι στην τούρτα, η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα που προετοιμάζεται χωρίς να μας το ζητήσει ούτε η τρόικα, ούτε κανείς άλλος. Γιατί απλούστατα η οικονομία δεν έχει να κερδίσει κάτι από αυτό. Αν η μείωση των μισθών αρκούσε για να κάνει μια οικονομία ισχυρή και ανταγωνιστική, χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία έπρεπε να είναι πανίσχυρες. Όμως στην πραγματικότητα, οι μόνοι που ωφελούνται από αυτή την ιστορία είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, ντόπιοι και ξένοι, που βρήκαν αφορμή με το πρόσχημα της κρίσης για να καταπατήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Τελικά, μου φαίνεται πως αυτές οι κρίσεις παραείναι βολικές για κάποιους, σε σημείο να διερωτάται κανείς αν πράγματι είναι αναπόφευκτες ή ξεσπούν όταν διακυβεύονται συγκεκριμένα συμφέροντα.
Το πώς φτάσαμε από τη χρεωκοπία μιας τράπεζας στην Αμερική στον κίνδυνο χρεωκοπίας και την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της Ελλάδας, είναι κάτι που αναρωτήθηκα πολλές φορές χωρίς να μπορέσω να βρω κάποια ικανοποιητική απάντηση, παρόλα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί σχετικά. Το μόνο που μπορώ να πω πως κατανοώ, είναι ότι στο παρελθόν η χρεωκοπία μιας τράπεζας, οσοδήποτε μεγάλης, δε θα είχε τόσες συνέπειες παγκοσμίως. Πολύ σημαντικότερα γεγονότα, πόλεμοι, χρεωκοπίες κρατών, είχαν πολύ λιγότερες συνέπειες. Βέβαια τότε δεν υπήρχε ‘παγκοσμιοποίηση’, ‘ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων’ και άλλα παρόμοια. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως τελικά η οικονομία καλό είναι να μην είναι τόσο ανεξέλεγκτη. Αυτή τη στιγμή, η παγκόσμια οικονομία δεν ελέγχεται από κανέναν εκτός των περιβόητων ‘νόμων της αγοράς’, μόνο που όσο περνάει ο καιρός πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η αγορά δεν έχει νόμους. Δεν υπάρχει στην ουσία τίποτα που να προστατεύει ένα κράτος από μια συντονισμένη οικονομική επίθεση. Λίγη συνεργασία εκ των έσω, και μπορεί να στραγγαλιστεί οικονομικά – το αποτελεσματικότερο και οικονομικότερο είδος πολέμου. Όταν ελέγχεις την οικονομία μιας χώρας, ελέγχεις και την πολιτική της και ίδια την υπόστασή της ακόμα. Και χωρίς τη βαρβαρότητα ενός πολέμου για να γεννήσει επιθυμία αντίστασης στους πολίτες, η υποταγή είναι πολύ πιο εύκολη. Αν δεν ξέρεις ποιος είναι ο κατακτητής, δεν μπορείς και να τον πολεμήσεις. Το βλέπουμε παντού γύρω μας: η οργή του κόσμου ξεχειλίζει για την αδικία που υφίσταται, αλλά δεν ξέρει σε ποιον να την κατευθύνει. Το γιουχάρισμα και γιαούρτωμα σε βουλευτές και υπουργούς είναι απλώς μια πράξη εκτόνωσης, απολύτως δικαιολογημένη αλλά και απολύτως ανώφελη. Όμως, αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος αντίδρασης. Όλες αυτές οι κρίσεις δείχνουν ότι το υπάρχον παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κάθε άλλο παρά ακλόνητο είναι. Αν μάθουμε να το χειριζόμαστε, ίσως μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά τις πιέσεις αυτών που προσπαθούν να επωφεληθούν από την οικονομική μας καταστροφή. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι είμαστε σε πόλεμο, έναν πόλεμο χωρίς συμμάχους. Και χωρίς ηγεσία ικανή να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση – αυτό στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη η ίδια αυτή ηγεσία μας υπονομεύει εκ των έσω, και δυστυχώς αυτό το σενάριο γίνεται όλο και πιο πιθανό όσο περνάει ο καιρός.
Όσο για μένα, οι γενικόλογες υποσχέσεις και τα ‘θα’ δε μου αρκούν πια. Θα πιστέψω και θα υποστηρίξω όποιον παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο για να ξεφύγουμε από αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, το οποίο δεν θα συνίσταται στο ‘κάνω ό,τι μου λένε για να εξασφαλίσω την επόμενη δόση δανεικών και να αυξήσω ακόμα περισσότερο το χρέος’. Όποιον δεσμευτεί να καταργήσει τα σκανδαλώδη προνόμια των πολιτικών και τηρήσει αυτή τη δέσμευση. Κυρίως, όποιον τολμήσει να καταργήσει ασυλίες και παραγραφές ώστε να τιμωρηθούν οι προηγούμενοι φταίχτες και να μην υπάρξουν επόμενοι. Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες ότι υπάρχει κάποιος που θα τα έκανε όλα αυτά στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λαός αυτός πάντοτε σωζόταν ερήμην των πολιτικών του. Ας ελπίσουμε πως αυτό θα συμβεί και αυτή τη φορά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: