Οι πλατείες της οργής

Όταν διάλεγα το όνομα ‘Μέρες Οργής’ για αυτό το ιστολόγιο, ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα ζούσα πραγματικές μέρες οργής σαν κι αυτές που ζούμε όλοι τώρα…Βρέθηκα κι εγώ στο Σύνταγμα και δεν έχω λόγια να περιγράψω την εμπειρία αυτή. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τις συνδικαλιστικές πορείες, όπου πλέον ξέρει κανείς εκ των προτέρων τι θα γίνει. Θα φωνάξουν συνθήματα, θα εμφανιστούν ‘γνωστοί-άγνωστοι’ με κουκούλες, θα πεταχτούν δακρυγόνα, θα πέσει ξύλο από τα ΜΑΤ, θα γίνουν προσαγωγές, και την άλλη μέρα θα βγουν όλοι οι πολιτικοί να καταδικάσουν τη βία…Όχι όμως εδώ. Οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δεν ήταν γνωστοί-άγνωστοι. Ήταν όλοι γνωστοί. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, νέοι και γέροι, φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι, μεροκαματιάρηδες…και κανείς απ’αυτούς δεν είχε κάτι να κρύψει. Ήρθαν εκεί για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο: Να φωνάξουν την αγανάκτησή τους για την ασφυκτική πολιτική της κυβέρνησης, που με πρόσχημα την καταβολή της κάθε δόσης του μνημονίου, στραγγαλίζει ολοένα και περισσότερο το εισόδημα, τις κοινωνικές παροχές και το μέλλον του μέσου Έλληνα. Κι όλα αυτά χωρίς να έχουμε δώσει ποτέ τη συγκατάθεσή μας σε αυτή την πολιτική και χωρίς να έχει εξεταστεί καμία άλλη εναλλακτική πρόταση. Αν το μνημόνιο ήταν πράγματι η καλύτερη λύση, γιατί δεν εξετάστηκε σε αντιπαράθεση με άλλες προτάσεις, γιατί δεν ειπώθηκαν επιχειρήματα που να τεκμηριώνουν την καταλληλότητά του, και κυρίως, γιατί μας το κρατούσαν κρυφό μέχρι την τελευταία στιγμή; Και σαν να μη μας έφτανε αυτό, ακόμα και τώρα δεν έχει ακουστεί κιχ περί τιμωρίας όσων καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και μας έφεραν – ή τουλάχιστο συνέβαλαν στο να μας φέρουν – σ’αυτή την κατάσταση. Ακόμα δε πιο άνω ποταμών είναι ότι αυτοί οι ίδιοι που δημιούργησαν το τέρας που ονομάζεται Δημόσιο και ευρύτερος δημόσιος τομέας, αυτοί που εξέθρεψαν και γιγάντωσαν περιττές δημόσιες υπηρεσίες για να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία, τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο και λένε με επιτιμητικό ύφος ότι πρέπει να απολυθούν χιλιάδες άνθρωποι, να κλείσουν νοσοκομεία και σχολεία, και να ξεπουληθούν αντί πινακίου φακής φυσικοί πόροι όπως το νερό σε ξένες εταιρείες, για να νοικοκυρευτεί το Δημόσιο! Λες και έπεσαν από το φεγγάρι, και δεν ήταν αυτοί οι ίδιοι σημαίνοντα κυβερνητικά στελέχη τριάντα χρόνια τώρα! Αυτή η ξεδιάντροπη αποποίηση ευθυνών είναι που έχει φτάσει τον κόσμο στα όριά του. Γι’αυτό γίναμε Αγανακτισμένοι, γι’αυτό φωνάζουμε. Όμως οι φωνές δεν αρκούν, ειδικά με αυτή την κυβέρνηση. Γιατί ξέρουν πως όχι μόνο δεν πρόκειται να έχουν άλλη θητεία, αλλά και ότι το πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι αδύνατο να παραμείνει ως έχει έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα. Γι’αυτό θα εκτελέσουν όλες τις εντολές που τους έχουν δοθεί, για να μη χάσουν τα ανταλλάγματα που σίγουρα τους έχουν υποσχεθεί, αφού ξέρουν ότι το πολιτικό τους μέλλον εδώ είναι ανύπαρκτο. Ήδη τώρα, με την ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο και τη νέα φορολογική λαίλαπα προ των πυλών, το πρωθυπουργικό επιτελείο έχει βάλει λυτούς και δεμένους για να επαναφέρει στην τάξη τους ελάχιστους εκείνους βουλευτές που διατηρούν κάποια συναίσθηση ευθύνης απέναντι στον κόσμο που τους ψήφισε, και παράλληλα τρομοκρατεί ασύστολα την κοινή γνώμη απειλώντας με χρεωκοπίες και τανκς, αν δεν δεχτούμε να χάσουμε άλλους δύο μισθούς από φόρους! Όμως για περιστολή των κρατικών δαπανών – οι οποίες παρεμπιπτόντως τα τελευταία δύο χρόνια αυξήθηκαν αντί να μειωθούν – ή για ουσιαστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της μίζας, ούτε κουβέντα! Όπως έχω πει πολλές φορές, ο λόγος που δεν έρχονται οι περιβόητες επενδύσεις στην Ελλάδα, είναι ότι κανένας σοβαρός επιχειρηματίας δεν πρόκειται να διαλέξει για τις δουλειές του μια χώρα στην οποία θα υποχρεωθεί να τραβιέται για μήνες από υπηρεσία σε υπηρεσία και να πληρώνει…γρηγορόσημα σε κάθε υπάλληλο του οποίου τη σφραγίδα χρειάζεται. Αν είναι να πάει σε τριτοκοσμική χώρα, υπάρχουν και φτηνότερες. Όμως η πολιτική της κυβέρνησης δύο χρόνια τώρα εξαντλείται στην επιβολή φόρων και πάλι φόρων (στους μικρομεσαίους πάντα), και δεν έχει γίνει ούτε μία κίνηση για να τονωθεί η αγορά ή να βελτιωθεί η είσπραξη των τεράστιων ποσών που χάνονται κάθε χρόνο από τη φοροδιαφυγή των μεγαλοεπιχειρηματιών. Κοινώς, βάζουμε τα κορόιδα να πληρώνουν και εμείς συνεχίζουμε το φαγοπότι σαν να μην τρέχει τίποτα. Μόνο που τα κορόιδα πλέον ξύπνησαν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το σύνθημα που ακούγεται συχνότερα στο Σύνταγμα είναι ‘Κλέφτες, κλέφτες’. Οι Έλληνες πολίτες που εργάζονται τίμια και δεν ανήκουν στη μειοψηφία που πλουτίζει με κομπίνες και λαμογιές, δεν ανέχονται άλλο αυτό το δούλεμα, και αυτό βγήκαν να φωνάξουν. Και όπως λέει η παροιμία, φωνή λαού οργή Θεού. Αυτό είναι που τρέμουν οι κυβερνώντες, γιατί αυτή τη φορά δεν έχουν απέναντί τους πληρωμένους συνδικαλιστές και κομματικούς εργατοπατέρες, αλλά τον ίδιο το λαό, και η οργή του πλέον ξεχειλίζει. Το κίνημα των Αγανακτισμένων δεν είναι κάτι περαστικό, για τον απλούστατο λόγο ότι η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη και λύση δεν φαίνεται από πουθενά, τουλάχιστον όχι με το υπάρχον σύστημα. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αγανάκτηση όλο και θα διογκώνεται, και ή θα καταλήξει σε βίαιες κοινωνικές αναταραχές, ή, όπως ελπίζω, θα μετουσιωθεί σε μια εναλλακτική πρόταση, που εναγώνια ζητά ο κόσμος. Στις συνελεύσεις στις οποίες παραβρέθηκα, μέχρι στιγμής ακούγονται πολλές διαφορετικές απόψεις για το πολιτειακό σύστημα που θα έπρεπε να δημιουργηθεί, όλες ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου, αλλά δε μου φάνηκε να έχει προκύψει κάποια κοινή γραμμή, πέρα από την ανάγκη να μην περάσουν άλλα μέτρα. Αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη κακό, γιατί είναι απόρροια της επιθυμίας των μετεχόντων να μην αποκτήσει το κίνημα κομματική ταυτότητα και να παραμείνει αμόλυντο από επιρροές του σημερινού πολιτικού συστήματος. Από την άλλη, όπως είπα και πριν, οι φωνές από μόνες τους δεν ωφελούν, πρέπει να προταθεί κάποια εναλλακτική λύση, και να κληθούν κάποιοι να την εφαρμόσουν, είτε αυτοί θα είναι εκλεγμένοι, είτε κληρωτοί, είτε όλος ο λαός με δημοψηφίσματα. Η άμεση δημοκρατία σαν ιδέα είναι ενδιαφέρουσα. Είναι γεγονός ότι δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, όμως με τα τεχνολογικά μέσα όπως το διαδίκτυο, που επιτρέπουν σε χιλιάδες άτομα να επικοινωνούν μεταξύ τους ταυτόχρονα, είναι ίσως πιο εφικτή από ποτέ. Όμως αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να ανακοπεί η καταιγίδα των μέτρων για να μην επιβαρυνθεί κι άλλο ο λαός. Η περικύκλωση της Βουλής είναι καλή τακτική, όμως πρέπει να γίνει χωρίς επεισόδια και χωρίς να δοθεί καμία ευκαιρία στους γνωστούς κουκουλοφόρους με τις αστυνομικές ταυτότητες να προκαλέσουν φασαρίες, για να μην έχουν τα ΜΑΤ καμιά δικαιολογία να πετάξουν δακρυγόνα και να διασπάσουν τη συνοχή του κόσμου. Για να μείνουν όλοι αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ και που τώρα θέλουν να μας φορτώσουν κι άλλα μέτρα αποκλεισμένοι εκεί, παρέα με το μεσοπρόθεσμο, και να δούμε πόσο θα αντέξουν. Μόνο έτσι θα καταλάβουν ότι ο ελληνικός λαός είναι πολύ πιο κοντά – και πολύ πιο θυμωμένος – από τα Eurogroup και τις τρόικες.


 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: