Υπόγειες διαδρομές πολιτικών τρωκτικών

Για να ξαναθυμηθούμε λίγο εκείνο το περιβόητο βίντεο του Στρος-Καν (προτού τον κλείσουν στην ψειρού), όπου παραδέχεται ότι ο Παπανδρέου είχε ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ το Νοέμβριο, αμέσως μόλις εκλέχτηκε -κατά τη γνώμη μου την είχε ζητήσει πριν ακόμα εκλεγεί, αλλά σιγά μην παραδεχτεί ο Στρος-Καν ή οποιοσδήποτε άλλος εδώ που τα λέμε κάτι τέτοιο. Όπως γίνεται συνήθως, αναλώθηκαν όλοι να σχολιάζουν πού βρήκε το βίντεο ο Λαζόπουλος, και γιατί το έπαιξε τώρα και ποιος τον έβαλε, και αγνοήθηκε παντελώς η ουσία του πράγματος, δηλαδή το ότι ο Γιωργάκης ήξερε πολύ καλά από την αρχή πού θα έβρισκε τα περίφημα λεφτά που υπήρχαν, απλώς άφησε επίτηδες να περάσουν μερικοί μήνες κατά τους οποίους έκαναν παιχνίδι οι κερδοσκόποι και οι τράπεζες για να φτάσει όσο γινόταν περισσότερο ο κόμπος στο χτένι, ώστε μετά να καταπιούμε πιο εύκολα το πικρό ποτήρι του μνημονίου. Εδώ που τα λέμε βέβαια ο Στρος-Καν δεν είπε τίποτα που να μην ήξεραν ή έστω να μην υποψιάζονταν οι περισσότεροι από μας, διότι πλέον οι συνεχείς ανακολουθίες των λόγων και των έργων αυτής της κυβέρνησης έχουν αφυπνίσει και τους πιο αφελείς και εύπιστους πολίτες. Εξάλλου η δικαιολογία που προέβαλλαν συνεχώς τα στελέχη της κυβέρνησης – ότι και καλά δεν ήξεραν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας της χώρας – είναι τουλάχιστον αστεία. Αν είναι ποτέ δυνατόν, με τέτοια διείσδυση που είχε και έχει το ΠΑΣΟΚ στον κρατικό μηχανισμό, να μην ήταν σε θέση να γνωρίζουν ακριβώς σε τι κατάσταση είναι τα οικονομικά της Ελλάδας. Ασφαλώς και ήξεραν, και αναμενόμενο ήταν να προσεγγίσουν πιθανούς δανειστές πριν ακόμα αναλάβουν την κυβέρνηση. Όμως οι προεκτάσεις του θέματος αυτού, αν καθήσουμε να τις καλοσκεφτούμε, είναι πολύ μεγαλύτερες.
Ας πάρουμε ένα υποθετικό σενάριο. Ας υποθέσουμε πως ο Παπανδρέου, σε μια πρωτοφανή κρίση ειλικρίνειας, αντί να κάθεται να λέει προεκλογικά μπούρδες του τύπου ‘λεφτά υπάρχουν’, δήλωνε ξεκάθαρα στο λαό ‘Ελληνικέ λαέ, το ταμείον είναι μείον, και για να μην πτωχεύσουμε, ο μόνος τρόπος είναι να δανειστούμε από το ΔΝΤ. Αυτό σκοπεύω να κάνω αν με ψηφίσετε, γιατί αλλιώς πάμε για φούντο’. Και πες πως οι Έλληνες πολίτες, εκτιμώντας την ειλικρίνειά του, τον εκλέγουν πρωθυπουργό και όλη η χώρα γνωρίζει από την επομένη των εκλογών ότι σε χ χρονικό διάστημα θα μπούμε στο μηχανισμό στήριξης και θα υπογράψουμε το μνημόνιο. Τι θα σήμαινε αυτό; Θα σήμαινε, απλούστατα, ότι η δανειακή σύμβαση που θα υπογράφαμε θα ήταν ευρέως γνωστή από πριν, και στο χρονικό διάστημα που θα μεσολαβούσε μέχρι να καταρτιστεί η σύμβαση θα υπήρχε δυνατότητα να πληροφορηθούμε τους όρους του δανείου, και να αντιδράσουμε εφόσον διαφωνούσαμε, είτε σε πολιτικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Αντ’αυτού όμως, τι έγινε; Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία διακηρύττοντας ότι η οικονομία δεν είναι σε τόσο κακή κατάσταση και θα επανέλθει με λίγες διορθωτικές κινήσεις, επί επτά μήνες υποστήκαμε μαζική και ενορχηστρωμένη μαζική επίθεση με τα spreads, ενώ παράλληλα καταρτιζόταν η δανειακή σύμβαση – γιατί είναι νομίζω η ύψιστη αφέλεια να πιστέψουμε ότι η σύμβαση καταρτίστηκε εν μια νυκτί – και τέλος, ο Γιωργάκης αντιλήφθηκε υποτίθεται το αδιέξοδο στο οποίο είχαμε περιπέσει και προσέφυγε στο ΔΝΤ με συνοπτικές διαδικασίες. Τόσο συνοπτικές που η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο είχαν υπογραφεί ελάχιστες μέρες αφότου πληροφορηθήκαμε την ίδια την ύπαρξή τους. Και βέβαια, σε τόσο σύντομο διάστημα, δεν ήταν δυνατό να γίνουν ευρέως γνωστοί οι όροι της σύμβασης που υπέγραψε ο κ.Παπακωνσταντίνου για λογαριασμό όλων μας, χωρίς να ερωτηθούμε, χωρίς να ενημερωθούμε και χωρίς να συναινέσουμε. Χρειάστηκε να περάσουν μήνες για να αρχίσουν να γίνονται γνωστοί οι όροι της σύμβασης, κάποιους από τους οποίους είχα αναφέρει σε ανάρτησή μου για τις δημοτικές εκλογές ενώ τώρα μόνο, ένα χρόνο μετά, το Ράδιο 9 ανακίνησε ξανά το θέμα. Για τηλεόραση φυσικά ούτε λόγος να γίνεται. Όπως είπε πολύ παραστατικά ο Στρος-Καν, η κυβέρνηση κινήθηκε υπόγεια, και το έκανε όχι τόσο γιατί φοβόταν τις όποιες αντιδράσεις όσο για να έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει σε οτιδήποτε, όσο επιζήμιο και αν είναι για τη χώρα και το λαό. Κι έτσι τώρα, μας πάνε από δόση σε δόση ζητώντας διαρκώς όλο και περισσότερα, και επαναλαμβάνοντας διαρκώς ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να δεχτούμε όσα μας επιβάλλουν. Όμως πάντα υπάρχουν και άλλες επιλογές, μπορεί να μην είναι εύκολο να τις διακρίνουμε, αλλά υπάρχουν. Και αυτός είναι ο λόγος για τις υπόγειες κινήσεις του Γιωργάκη: δεν ήθελε να ψάξουμε για άλλες εναλλακτικές λύσεις, αλλά να αποδεχτούμε ως μόνη δυνατή λύση το δανεισμό και το μνημόνιο. Όμως αυτό δεν είναι τελικά λύση. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όσα και να κόψουν από μισθούς και συντάξεις, όσο και να αυξήσουν τη φορολογία, δεν μπορούμε και δε θα μπορέσουμε ποτέ να εξοφλήσουμε τέτοια ποσά. Ήδη οι περιβόητες δόσεις του δανείου δεν πάνε για έξοδα του κράτους, αλλά για εξόφληση τόκων των προηγούμενων δανείων μας. Το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κοψοχρονιά σε ξένες εταιρείες – άλλωστε αυτό επιδίωκαν με τους συνεχείς δανεισμούς μέχρι τώρα, διότι αρνούμαι να πιστέψω ότι όλα αυτά τα χρόνια αυτοί που μας δάνειζαν αγνοούσαν σε τέτοιο βαθμό την οικονομική μας κατάσταση. Απλώς περίμεναν να συσσωρευτούν τα χρέη για να μπορέσουν να μας αποσπάσουν εκβιαστικά όσες πλουτοπαραγωγικές πηγές τυχαίνει να διαθέτουμε. Και από ό,τι βλέπω, η σημερινή κυβέρνηση είναι παραπάνω από πρόθυμη να τους τα προσφέρει στο πιάτο. Δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό κόμμα, δεν εμπιστεύομαι ιδιαίτερα καμία παράταξη, αλλά ειδικά η κυβέρνηση που έχουμε τώρα, αντικειμενικά μιλώντας, είναι νομίζω η λιγότερο πατριωτική στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, και αυτό λέει πολλά, αν θυμηθούμε τις παλιότερες που είχαμε. Προεκλογικά, μας παραπλάνησε ηθελημένα όσον αφορά την τακτική που θα ακολουθούσε. Μετεκλογικά, επέδειξε πρωτοφανή ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Πόσες φορές βγήκαν και είπαν ότι ‘δε θα πάρουν άλλα μέτρα’ για να το αθετήσουν λίγες μέρες μετά; Εγώ τουλάχιστον έχω χάσει το μέτρημα, και είναι μόνο ενάμισι χρόνο στην εξουσία. Δεν έχουν πια κανένα δικαίωμα στην εμπιστοσύνη μας, και μεις δεν έχουμε κανένα λόγο να τους εμπιστευόμαστε. Ευτυχώς, φαίνεται πως επιτέλους αρχίσαμε να ξυπνάμε. Οι διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα είναι μόνο η αρχή. Μακριά από κόμματα, αυθόρμητα και ειρηνικά, αυτός είναι ο τρόπος να ανατρέψουμε την κατάσταση που μας επέβαλαν. Και να μην πιστεύουμε όσα μας σερβίρουν με τη συνεργασία των καναλιών, αλλά να ψάχνουμε την αλήθεια μόνοι μας. Το παρακάτω τραγουδάκι είναι για να μας θυμίζει ακριβώς αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: