Οι νέοι μετανάστες ή πώς η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της…

Τον τελευταίο καιρό ακούω συνεχώς γνωστούς μου να λένε πως έχουν αποφασίσει ή σκέφτονται σοβαρά να φύγουν από την Ελλάδα και να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Ο λόγος φυσικά είναι προφανής. Στην Ελλάδα δεν έχουν μέλλον. Διότι αν κάποιος και δη ένας νέος δεν έχει μέσον (και όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό για μια τόσο διεφθαρμένη χώρα όπως αυτή που είχε την ατυχία να κυβερνά το αγγελούδι ο πρωθυπουργός μας, πιστεύω πραγματικά ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν πολιτικά μέσα για ίδιον όφελος), έχει ελάχιστες πιθανότητες να βρει αξιοπρεπή δουλειά αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, και να έχει τη δυνατότητα να φτιάξει τη ζωή του βασιζόμενος σε μια σχετική εργασιακή ασφάλεια. Αντίθετα, συνήθως συμβαίνει το εξής: Παρατείνει όσο μπορεί την εκπαίδευσή του κάνοντας δυο-τρία επιπλέον μεταπτυχιακά ή master ή διδακτορικά, πάει και στρατό αν είναι άντρας, και όταν πια δεν έχει καμία δικαιολογία και ντρέπεται πλέον υπερβολικά να ζητάει χαρτζηλίκι απ’ τους γονείς του, τι κάνει; Η μια περίπτωση είναι ότι βρίσκει με τα χίλια ζόρια  καμιά θέση συμβασιούχου στο δημόσιο τομέα, όπου δουλεύει κανονικά (και αρκετές φορές βγάζει περισσότερη δουλειά και από τους μόνιμους υπαλλήλους) αλλά πληρώνεται με ψίχουλα, μπορεί να μείνει για μήνες απλήρωτος και όταν αλλάξει η κυβέρνηση ή αποφασιστούν αίφνης περικοπές πετιέται στο δρόμο ανεξάρτητα αν καλύπτει ανάγκες στην υπηρεσία του ή όχι (ενώ αντιθέτως οι διορισμένοι συγγενείς και φίλοι βουλευτών π.χ. στη Βουλή ποτέ δεν είναι περιττοί ως φαίνεται).  Η άλλη εναλλακτική είναι ο ιδιωτικός τομέας όπου μετά τις τελευταίες εφευρέσεις της οικονομικής κρίσης – βλέπε ‘ελαστικό ωράριο’, ‘ευέλικτες μορφές εργασίας’, ‘εκ περιτροπής εργασία’, ‘ημιαπασχόληση’ και γενικά όλους τους ευφημισμούς για την πιο στυγνή καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια – και ιδιαίτερα μετά την επιδείνωση της ανεργίας, για την οποία θεωρώ ότι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό τα μέτρα της σοσιαλιστικής κατά τα άλλα κυβέρνησης όπως η αύξηση του ορίου απολύσεων και η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, είναι σχεδόν αστείο να έχει κανείς την απαίτηση να παίρνει αξιοπρεπή μισθό ούτως ώστε να μπορεί τουλάχιστον να συντηρήσει τον εαυτό του.  Το αποτέλεσμα είναι να υποχρεώνονται οι νέοι να μένουν μαζί με τους γονείς τους μέχρι τα 40 τους σχεδόν, να μη μπορούν να φτιάξουν οικογένεια ακόμα και αν το επιθυμούν διότι πώς να ανοίξεις σπίτι με δύο μισθούς των 700 ευρώ, και να ζουν συνεχώς με το φόβο ότι αύριο μπορεί να μην έχουν δουλειά και να χάσουν και αυτό ακόμα το πενιχρό εισόδημα. Όσο για την πιθανότητα να αρχίσει κανείς δική του επιχείρηση…αυτό κι αν είναι αστείο. Με τις τωρινές συνθήκες, δηλαδή τη μειωμένη αγοραστική δύναμη των μικρομεσαίων εισοδημάτων, που είναι εξάλλου και η πλειοψηφία, τη γενικότερη ανασφάλεια που ωθεί τον κόσμο να κάνει οικονομίες και να μην ξοδεύει πέρα από τα απαραίτητα, και από την άλλη τη μηδενική φορολογική ελάφρυνση των μικρών επιχειρήσεων (βλέπετε μόνο στους μεγαλοεπιχειρηματίες ξέρουν να χαρίζουν οφειλόμενους φόρους και εισφορές ετών), το να πει κανείς ότι το άνοιγμα μιας μικρής επιχείρησης είναι ριψοκίνδυνο εγχείρημα είναι μια ωχρότατη απόδοση της πραγματικότητας. Οπότε τι μένει στους νέους να κάνουν; Τι άλλο από το να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μπορεί να μην πηγαίνουν πια εργάτες στις φάμπρικες της Γερμανίας (εξάλλου η κ. Μέρκελ δήλωσε ότι δεν θέλει ανειδίκευτους εργάτες για μετανάστες πια…ήρθε πλέον ο καιρός να εκμεταλλευτεί μορφωμένους και εξειδικευμένους μετανάστες) αλλά νομίζω πως δε θα είναι υπερβολή αν πω ότι ζούμε την αρχή ενός νέου μεταναστευτικού κύματος, ανάλογου με αυτού της δεκαετίας του ’50. Με μια διαφορά: οι μετανάστες του ’50 έστελναν λεφτά πίσω στην πατρίδα, οι τωρινοί όμως δε νομίζω να το κάνουν. Αν μη τι άλλο είναι πιθανότερο να τους στέλνουν λεφτά οι δικοί τους από δω μέχρις ότου βρουν απασχόληση στο εξωτερικό.

Το θέμα είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τη δεκαετία του ’50 το μεταναστευτικό κύμα οφειλόταν σε συγκεκριμένους λόγους. Ήμασταν μια χώρα που είχε βγει από μια καταστροφική περίοδο κατοχής κι έναν αιματηρό εμφύλιο. Οι υποδομές ήσαν κατεστραμμένες, η βιομηχανία ουσιαστικά ανύπαρκτη, η πολιτική κατάσταση στην καλύτερη περίπτωση ασταθής, η ελευθερία έκφρασης ελάχιστη, πολλές οικογένειες ήταν διαλυμένες, και για να μην τα πολυλογούμε ήμασταν σε οικτρή κατάσταση. Τώρα τι δικαιολογία έχουμε; Υποτίθεται ότι τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε φτάσει σε ένα άλφα επίπεδο ανάπτυξης. Όχι πολλά χρόνια πριν, κατά την πρωθυπουργία του κ. Σημίτη που βολικότατα ξεχνάει η σημερινή κυβέρνηση, ήμασταν η ‘ισχυρή Ελλάδα’ που οργάνωνε Ολυμπιακούς αγώνες για να τρώνε το καταπέτασμα οι εργολάβοι που αναλάμβαναν τα έργα και οι εταιρείες που μας πουλούσαν ζέπελιν και άχρηστα συστήματα παρακολούθησης. Τότε δεν ήξεραν οι κυβερνώντες ότι χρωστούσαμε λεφτά; Δεν τους περνούσε από το μυαλό ότι θα μας τα ζητούσαν κάποτε πίσω; Ή το γνώριζαν και παρόλα αυτά συνέχιζαν να ξοδεύουν ασύστολα; Ό,τι από τα δύο και να ισχύει, το συμπέρασμα είναι ότι διαχειρίστηκαν τα οικονομικά της χώρας με εγκληματική ανευθυνότητα. Όσο για τη δικαιολογία της οικονομικής κρίσης, συγγνώμη αλλά δεν είμαι τόσο αφελής. Κι άλλες χώρες χτύπησε η οικονομική κρίση, και μάλιστα περισσότερο από μας. Χώρες με μεγαλύτερο – αναλογικά – χρέος από το δικό μας. Γιατί λοιπόν μόνο εμείς υποχρεωθήκαμε να μπούμε στο ΔΝΤ και να απαρνηθούμε εργασιακά κεκτημένα δεκαετιών προκειμένου να ξοφλήσουμε τα χρέη μας; Και το σημαντικότερο απ’όλα, γιατί η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για να βυθίσει την αγορά σε ύφεση και να ελαχιστοποιήσει μέχρι μηδενισμού τις πιθανότητες κερδοφορίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τη στιγμή που είναι παραπάνω από προφανές ότι αυτό πρώτον οδηγεί στην απώλεια θέσεων εργασίας και δεύτερον μειώνει ακόμα περισσότερο την παραγωγικότητα της χώρας, καθιστώντας ουσιαστικά το δανεισμό τη μόνη δυνατή πηγή εσόδων για την Ελλάδα; Λυπάμαι που το λέω, αλλά η σημερινή κυβέρνηση δρα περισσότερο σαν μπράβοι τοκογλύφων, παρά σαν κυβέρνηση που υπερασπίζεται τα συμφέροντα αυτών που την εξέλεξαν. Κι έτσι αυτή η χώρα γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη για τα ίδια τα παιδιά της, και δεν τους αφήνει άλλη επιλογή από το να την εγκαταλείψουν. Διώχνει το πιο υγιές και δημιουργικό κομμάτι της, και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό από όλα…

Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ
    Οκτ. 26, 2010 @ 00:00:23

    Καλησπέρα κι ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο…Μήπως γνωριζόμαστε; Σίγουρα θα έχουμε κοινούς γνωστούς…Σε προσκαλώ και στην παρουσίαση του βιβλίου, Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010, ώρα 6 το απόγευμα στον Ιανό. Εχω καλέσει και τις παλιές μου επιμελήτριες από Αγ. Σάββα!

    Απάντηση

  2. Antonio Ragousi
    Οκτ. 28, 2010 @ 21:52:20

    Σήμερα είναι 28η Οκτωβρίου και πριν 70 χρόνια έγινε η επέμβαση των Ιταλών στην Ελλάδα.
    Αυτήν ακριβώς την επέτειο γιορτάζουμε σήμερα στην Ελλάδα.
    Εγώ όμως χρόνια τώρα έχω μια απορία και ζητώ τη λύση της.

    Γιατί πρέπει να γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου και δεν γιορτάζουμε τη λήξη του πολέμου που μας βρήκε νικητές ?
    Υπάρχει κάποια σκοπιμότητα ή απλά διαιωνίζεται ένα λάθος ?

    όσοι έχετε την καλοσύνη μπείτε στο blog της Μεσσηνίας το
    http://messiniaka.blogspot.com
    και στείλτε μου το σχόλιό σας.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: