Η διάσπαση του (αριστερού) ατόμου

Πάει καιρός τώρα που θέλω να μιλήσω για την Αριστερά. Θυμάται κανείς κάτι παλιές ελληνικές ταινίες όπου ο Γιάννης Βογιατζής έπαιζε το ρόλο του γραφικού κομμουνιστή που δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά; Ε λοιπόν, τώρα τελευταία πιο πειστικός μου φαίνεται ο Βογιατζής από τους σημερινούς υποτιθέμενους εκπροσώπους της Αριστεράς στην Ελλάδα. Σε μια εποχή ιδιαίτερα σκληρής καταπίεσης και αφαίμαξης των χαμηλών και μικρομεσαίων εισοδημάτων, μια εποχή όπου η ανισοκατανομή του πλούτου στη χώρα μας όλο και διευρύνεται, ιδού ποια είναι η κατάσταση της Αριστεράς:
Πρώτα, να ασχοληθούμε με τους ‘παραδοσιακούς’ αριστερούς, το ΚΚΕ. Το οποίο ΚΚΕ, έχει κολλήσει στην εποχή του Στάλιν – άντε, στην καλύτερη, του Μπρέζνιεφ – και δεν εννοεί να ξεκολλήσει. Και καλά οι ομιλίες που λες και είναι βγαλμένες κατευθείαν από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, και μιλάνε όλο για ‘πλουτοκρατία’, ‘αντιλαϊκά μέτρα’, ‘αγώνες της εργατιάς’ και άλλα τέτοια αγωνιστικά, αλλά από επιχειρήματα και προτάσεις μηδέν. Αυτό που κυρίως με ενοχλεί είναι ότι τώρα που απειλούνται τα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με τόσο κόπο, και είναι περισσότερο επιβεβλημένες από ποτέ ενιαίες και μαζικές κινητοποιήσεις, το ΚΚΕ επιμένει να διαχωρίζει τη θέση του και να…διαδηλώνει ξεχωριστά από τους υπόλοιπους, λες και αν διαδηλώσουν μαζί με τους υπόλοιπους θα τους μολύνουν! Επιτέλους πώς περιμένουν να δυναμώσουν το λαϊκό κίνημα όταν αρνούνται κατηγορηματικά να ενώσουν τις δυνάμεις τους με άλλους τη στιγμή που, στο κάτω κάτω, έχουν έναν κοινό στόχο; Αυτή δεν είναι τακτική κόμματος που θέλει να πάρει την εξουσία για να κάνει αλλαγές. Σε άλλες χώρες όπως π.χ. στην Ιταλία, η Αριστερά είχε καταφέρει να πάρει την εξουσία, κυρίως μέσω συμμαχιών με άλλα κόμματα συγγενούς ιδεολογίας. Τελικά, τι έχει περισσότερη σημασία για το ΚΚΕ, η ιδεολογική καθαρότητα του κόμματος, ή η προάσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται; Προσωπικά υποπτεύομαι – και θα χαρώ πολύ αν το μέλλον με διαψεύσει – ότι έχουν καλοβολευτεί με τους 15 τόσους βουλευτές που βγάζουν, και προτιμούν να είναι μια περιθωριοποιημένη αντιπολίτευση που φωνάζει εκ του ασφαλούς για τα δικαιώματα του λαού από το να πάρουν την εξουσία και να κληθούν να αντιμετωπίσουν στην πράξη και όχι στα λόγια τα προβλήματα της χώρας. Αν δεν είναι έτσι, ας μας το δείξουν στην πράξη. Οι δημοτικές εκλογές που έρχονται είναι μια καλή ευκαιρία…
Και να έρθουμε και στους ‘μοντέρνους’ αριστερούς, το Συνασπισμό, γνωστό και ως ‘παζλ των 5000 κομματιών και όλο και αυξάνονται’. Κάποτε είχα ελπίσει ότι ο χώρος αυτός θα μπορούσε να εκφράσει τις προσδοκίες της μικρομεσαίας τάξης, συνδυάζοντας την αγωνιστικότητα με μια πιο σύγχρονη αριστερή ιδεολογία, απαλλαγμένη από τις παρωπίδες του κομμουνισμού. Δυστυχώς, τα γεγονότα με διέψευσαν οικτρά. Αυτοί εδώ, οσονούπω θα επιτύχουν το ακατόρθωτο: τη διάσπαση ενός μονομελούς κόμματος! Υποτίθεται ότι σε περιόδους κρίσεις οι αριστερές δυνάμεις συσπειρώνονται για να επιτύχουν τους στόχους τους. Αυτοί κάνουν το αντίθετο. Όσο επιδεινώνεται η κρίση, διασπώνται όλο και περισσότερο. Στις τελευταίες εκλογές, κατάφεραν να βγάλουν 12 βουλευτές παρόλες τις σπασμωδικές κινήσεις τους, τα αδειάσματα και τα συντροφικά μαχαιρώματα, και αντί να τιμήσουν την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο κόσμος και να αγωνιστούν σοβαρά για την υπεράσπισή του, τι κάνουν; Πρώτα τραβάνε μια διάσπαση και φεύγει το ένα τρίτο των βουλευτών, και μετά οι εναπομείναντες εξακολουθούν να τσακώνονται για το ποιος έχει την καλύτερη ιδεολογία (για να μην πω τίποτα πιο χοντρό). Τρεις κι ο κούκος έχουν μείνει, και δε μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Όχι το τάδε ρεύμα διαφωνεί, όχι το δείνα μέτωπο έχει άλλη άποψη, όχι του Αλαβάνου δεν του αρέσει ο Τσίπρας (που αυτός τον έκανε αρχηγό – δηλαδή πόσο σχιζοφρενικό είναι αυτό;) και κατεβαίνει ανεξάρτητος στις δημοτικές εκλογές…Άντε μετά να βρουν χρόνο να κάνουν αντιπολίτευση…Συγγνώμη, αλλά δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Καλές οι ιδεολογίες, αλλά αυτή τη στιγμή ο λαός έχει ανάγκη κάποιους που θα μπουν μπροστά για να διεκδικήσουν τα εισοδήματά του, τη συνταξιοδότησή του, τη ζωή που του έκλεψαν. Αν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εκπληρώσουν αυτό το ρόλο, να μας το πουν να το ξέρουμε. Αν και μετά τις τελευταίες φαιδρότητες, δε νομίζω να υπάρχει πλέον κανείς που να τρέφει αυταπάτες…
Οπότε, τι μένει σε όσους ταλαίπωρους επιμένουν να πιστεύουν στην Αριστερά; Τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς παραείναι περιθωριοποιημένα και κολλημένα για να αποτελέσουν λύση. Ουσιαστικά οι λύσεις είναι δύο: Ή να παραμερίσουν, έστω και προσωρινά, τις διαφορές τους τα κόμματα της Αριστεράς και να αντιταχθούν ενωμένα στα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση, ή να διαλυθούν τελείως και να δημιουργηθεί ένα νέο κίνημα, που θα έχει στόχο την υπεράσπιση των κεκτημένων του λαού, και δε θα αναλώνεται σε ιδεολογίες και μικροκομματικές διαμάχες. Κάτι μου λέει πως σύντομα θα μάθουμε τι από τα δύο θα γίνει…

Κλείνω με κάτι που ελπίζω να τους θυμίσει πώς ήταν και πώς κατάντησαν…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: