Ενεργειακά μυστήρια

Επανέρχομαι μετά από αρκετές μέρες για να θίξω ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό. Είχα αναφερθεί στην προηγούμενη δημοσίευση σε κάποιους τρόπους για να απαλλαγούμε από τα χρέη μας. Δυστυχώς, ακόμα και αν αυτοί οι τρόποι εφαρμόζονταν άμεσα, ακόμα και αν ως δια μαγείας απαλασσόμασταν από όλο το χρέος μας, αυτό δεν αρκεί. Για να ορθοποδήσουμε ως χώρα δε φτάνει να χαλιναγωγήσουμε τις σπατάλες του δημόσιου τομέα, πρέπει να αποκτήσουμε και κάποια έσοδα. Οι παραδοσιακές πλουτοπαραγωγικές πηγές μας δυστυχώς έχουν υποβαθμιστεί σχεδόν ανεπανόρθωτα. Η γεωργία μας έχει πάψει προ πολλού να είναι ανταγωνιστική, και αντ’αυτού έχει περιοριστεί στην είσπραξη επιδοτήσεων οι οποίες όμως σταδιακά μειώνονται, με αποτέλεσμα την περαιτέρω υποβάθμισή της. Η ναυτιλία, που παλαιότερα ήταν πηγή εισοδήματος, με την αύξηση των αλλοδαπών πληρωμάτων στα ελληνικής ιδιοκτησίας πλοία έχει και αυτή χάσει πλέον αρκετά από την αξία της. Απομένει ο τουρισμός, όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε οι αυξημένες τιμές από τη μια και η αρνητική δημοσιότητα που έχει αποκτήσει η χώρα μας τους τελευταίους μήνες από την άλλη είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον τουρισμό. Είναι πιθανό να ανακάμψουμε τα επόμενα χρόνια, αλλά το γεγονός παραμένει ότι τα έσοδα από τον τουρισμό εξαρτώνται κατά πολύ από τις διαθέσεις και την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων και ξένων τουριστών και επομένως δεν είναι σταθερά. Επομένως καλό θα ήταν να αναζητήσουμε άλλες, πιο σταθερές πηγές εισοδημάτων για τη χώρα μας. Μια τέτοια πηγή που περιέργως έχει μείνει ανεκμετάλλευτη όλα αυτά τα χρόνια είναι η ενέργεια.

Θα ήθελα να εκφράσω εδώ ορισμένες απορίες που έχω πάνω σε δύο μεγάλα ενεργειακά θέματα. Το πρώτο αφορά τον αγωγό φυσικού αερίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Όπως όλοι γνωρίζουν, τα οφέλη για τις χώρες από τις οποίες διέρχονται αγωγοί φυσικού αερίου είναι μεγάλα. Και μόνο τα έσοδα από τα ποσοστά επί των πωλήσεων του αερίου δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, χώρια του ότι εξασφαλίζεται μια εναλλακτική πηγή ενέργειας η οποία δεν εξαρτάται από τις διακυμάνσεις στην τιμή του πετρελαίου. Επομένως η ύπαρξη ενός τέτοιου αγωγού μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην αύξηση των εσόδων μας και στην προστασία της αγοράς από τυχόν αυξήσεις τιμών λόγω αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Η υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό ήταν ένα από τα ελάχιστα, αν όχι το μοναδικό, θετικό που πιστώνω στην κυβέρνηση Καραμανλή. Όμως η τωρινή κυβέρνηση Παπανδρέου, ένα χρόνο σχεδόν στην εξουσία, έχει βάλει τη συμφωνία στον πάγο, και ενώ ο δείκτης ανεργίας σκαρφαλώνει σε δυσθεώρητα ύψη και χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται, ενώ το εισόδημα του μέσου Έλληνα συρρικνώθηκε δραματικά από περικοπές και αυξήσεις τιμών, αρνείται να αξιοποιήσει ένα έργο που μπορεί να προσφέρει θέσεις εργασίας και τώρα και στο μέλλον, και να αυξήσει τα έσοδα του δημοσίου – μια αύξηση που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα εν όψει των τόκων που θα κληθούμε να πληρώσουμε τα επόμενα χρόνια. Γιατί; Εξυπηρετούνται πάλι συμφέροντα άλλων χωρών αντί για τα δικά μας; Η κυβέρνηση οφείλει, πιστεύω, στον λαό μια ξεκάθαρη ενημέρωση για το τι συνέβη με αυτή τη συμφωνία, γιατί πρόκειται για ένα ζωτικής σημασίας θέμα για την ανάπτυξη του τόπου, για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται.

Το δεύτερο θέμα αφορά τη λεγόμενη ‘πράσινη’ ενέργεια, δηλαδή την ηλιακή και αιολική ενέργεια. Από γεωφυσικής άποψης, είμαστε σε ιδανικές συνθήκες για την αξιοποίηση και εκμετάλλευση αυτών των πηγών ενέργειας. Έχουμε τη μεγαλύτερη ακτογραμμή της Ευρώπης, ηλιοφάνεια σχεδόν όλο το χρόνο, και πάρα πολλά ακατοίκητα υψώματα που μπορούν να φιλοξενήσουν ανεμογεννήτριες. Αν χώρες όπως η Γερμανία, με πολύ λιγότερο ιδανικές συνθήκες, παράγουν ικανό ποσοστό της ενέργειας που χρειάζονται με αυτό τον τρόπο, εμείς θα μπορούσαμε να βασιζόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στην ηλιακή και αιολική ενέργεια, τουλάχιστον για τη λειτουργία των οικιακών συσκευών. Θα μπορούσαμε επίσης να εξάγουμε ενέργεια αντί να εισάγουμε όπως τώρα. Και όμως, η πράσινη ενέργεια που παράγουμε περιορίζεται στους ηλιακούς θερμοσίφωνες και τέσσερα-πέντε αιολικά πάρκα στα οποία οι μισές ανεμογεννήτριες είναι χαλασμένες. Πότε  θα είναι διαφωνίες μεταξύ αρμοδίων υπηρεσιών (δηλαδή ποιος θα φάει τα περισσότερα), πότε θα είναι αντίδραση της ΔΕΗ, μην τυχόν και αποκτήσει ανταγωνισμό, πάντως πάντα κάτι συμβαίνει και ποτέ δεν ευοδώθηκε καμία προσπάθεια σοβαρής αξιοποίησης της πράσινης ενέργειας. Όχι πως έγινε και καμιά σοβαρή προσπάθεια. Το κράτος προτιμάει ως φαίνεται να πληρώνουμε χρυσάφι το λιγνίτη της ΔΕΗ, και όσο για τους ιδιώτες, ακόμα και μετά την κατάργηση του μονοπωλίου της ΔΕΗ, υπάρχει το ίδιο πρόβλημα που ταλαιπωρεί και αποθαρρύνει όλους όσους μπορεί να θέλουν να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα: Όχι τα εργασιακά δικαιώματα, όπως φαίνεται να πιστεύει η κυβέρνηση, γιατί απ’αυτά έχουν σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, αλλά η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η αναξιοκρατία και οι αστρονομικές μίζες που -τελικά – κάνουν τις περισσότερες επενδύσεις στην Ελλάδα ζημιογόνες. Κι έτσι, μια πλουτοπαραγωγική πηγή που θα μπορούσε και να ανακουφίσει τα οικονομικά βάρη του μέσου Έλληνα – γιατί το ρεύμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα έξοδα ενός νοικοκυριού – και να αποφέρει και έσοδα, παραμένει αναξιοποίητη.

Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου που δηλώνει και οικολόγος, αντί να κατευθύνει τις όποιες δημόσιες επενδύσεις έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να κάνουμε προς την κατεύθυνση της ενεργειακής ανάπτυξης, μια κατεύθυνση που είναι σίγουρο πως θα είναι κερδοφόρα, γιατί στη σημερινή εποχή η ενέργεια είναι το πιο ακριβό και περιζήτητο αγαθό, περιορίζεται να σκαρώνει νεφελώδεις ‘αναπτυξιακούς νόμους’  και να ευελπιστεί πως θα δελεάσει ξένους επενδυτές μετατρέποντας την Ελλάδα σε Κίνα ή Ταϊλάνδη από εργασιακής άποψης. Δεν έχει κάνει το παραμικρό ούτε για να προασπίσει τα συμφέροντά μας ούτε για να εξασφαλίσει κάποια διέξοδο από την οικονομική ύφεση που ήδη μας χτυπάει στο άμεσο μέλλον.  Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι, παρά τα ωραία λόγια και τους επαίνους, οι αγορές δεν μας εμπιστεύονται γιατί δεν είμαστε χώρα με αξιόλογες πηγές εισοδημάτων, και ό,τι αποθεματικά είχαμε έχουν φαγωθεί προ πολλού. Αν δεν βγάλουμε δικά μας χρήματα, όσες περικοπές και να γίνουν δε θα γλιτώσουμε τα χειρότερα. Εξάλλου δε μπορούν πλέον να γίνουν  άλλες περικοπές, ο μέσος Έλληνας έδωσε πια όσα μπορούσε να δώσει και ακόμα περισσότερα. Αν – και είναι ένα μεγάλο αν – η κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά να βγούμε από την κρίση, πρέπει πλέον να στραφεί στη μείωση της γραφειοκρατίας, τον έλεγχο των δημοσίων υπαλλήλων, από τους υπουργούς μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο, για να εξασφαλιστεί η διαφάνεια στους διαγωνισμούς και τις αναθέσεις έργων, και να επενδύσει σε κερδοφόρους κλάδους που έχουν μείνει εγκληματικά αναξιοποίητοι όπως η ενέργεια. Μόνον έτσι θα έχουν λόγους να έρθουν αυτές οι πολυπόθητες ξένες επενδύσεις. Φοβάμαι όμως πως και αυτή η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, είναι δέσμια να εξυπηρετεί συμφέροντα όχι του ελληνικού λαού, αλλά άλλων, και ότι έχει βάλει το χέρι πολύ βαθιά στο βάζο με το μέλι για να μπορέσει τώρα να απαλλαγεί από όλα αυτά τα ‘διαπλεκόμενα συμφέροντα’. Έχω βαρεθεί να το λέω, αλλά θα το ξαναπώ: η μόνη μας ελπίδα για να επιβιώσουμε είναι μια εκ βάθρων ανανέωση του πολιτικού σκηνικού. Πρέπει έστω και τώρα να απαλλαγούμε από όλα τα κομματικά παράσιτα. Όπως λέει και το τραγουδάκι παρακάτω, αρκετά τους πληρώσαμε…καιρός να ψάξουν για κανονική δουλειά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: