Η εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια

Η ανάρτηση αυτή θα έχει θέμα διαφορετικό από αυτό που σχεδίαζα εξαιτίας ενός τραγικού γεγονότος, της εν ψυχρώ δολοφονίας του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια σήμερα το πρωί. Τον εν λόγω δημοσιογράφο τον είχα ακούσει αρκετές φορές στο ΘΕΜΑ και μου είχε κάνει εντύπωση η ευθύτητα και η αμεσότητα του λόγου του. Κατά σύμπτωση είχα ακούσει και την εκπομπή που έμελλε να είναι η τελευταία του την περασμένη Παρασκευή, και ήταν όπως πάντα ζωντανή και χειμαρρώδης. Ποιος να μας το’λεγε…
Εκτός από το, αφάνταστα οδυνηρό, γεγονός ότι χάθηκε ένας νέος άνθρωπος με οικογένεια και μικρά παιδιά, αυτό που για μένα είναι πιο ανησυχητικό είναι τα κίνητρα αυτής της δολοφονίας. Αν δει κανείς τον τρόπο διεξαγωγής της – δύο ή τρεις δολοφόνοι με αλεξίσφαιρα γιλέκα, η επιλογή μιας ώρας που δεν κυκλοφορεί κόσμος και δεν υπάρχουν μάρτυρες, το κάψιμο του οχήματος διαφυγής για να μη μείνουν αποτυπώματα και DNA – είναι νομίζω φανερό σε οποιονδήποτε με στοιχειώδη νοημοσύνη ότι επρόκειτο για ένα καλά σχεδιασμένο χτύπημα επαγγελματιών δολοφόνων, ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα. Και αυτομάτως προκύπτει το ερώτημα, τι μπορεί να ήταν αυτό που γνώριζε και πιθανώς σκόπευε να αποκαλύψει ο δημοσιογράφος αυτός; Ποια πληροφορία μπορεί να ήταν τόσο σημαντική ώστε να αναγκάσει αυτούς που διέταξαν αυτή τη δολοφονία να κάνουν μια τόσο ακραία πράξη; Τα τελευταία χρόνια αποκαλύπτονται καθημερινά ένα σωρό σκάνδαλα και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Γίνεται λίγο ντόρος στην αρχή, ακούγονται βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου ‘θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο’ και μετά παίρνουν την άγουσα για τις ελληνικές καλένδες. Επομένως πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό για να κριθεί απαραίτητη αυτή η δολοφονία. Εκτός και αν επρόκειτο για απόπειρα ‘παραδειγματισμού’ των υπόλοιπων συντακτών του Τρωκτικού για να μάθουν να μη μπαίνουν τόσο στη μύτη των ισχυρών από δω και πέρα. Όσο για τις θεωρίες της αστυνομίας περί ‘τρομοκρατικού χτυπήματος’ εμένα προσωπικά δεν με πείθουν καθόλου. Ποτέ στο παρελθόν δεν έγινε δημοσιογράφος στόχος τρομοκρατικής οργάνωσης, και ύστερα το modus operandi της εκτέλεσης δε θυμίζει σε τίποτα τους ανεγκέφαλους με τα γκαζάκια που το παίζουν τρομοκράτες στην Ελλάδα. Ήταν χτύπημα ακριβείας, επαγγελματικό. Αν υπήρχε ακόμη η 17 Νοέμβρη ή ο ΕΛΑ ίσως να ήταν έστω και ελάχιστα πιθανό, αλλά η ‘Σέχτα Επαναστατών’ που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους; Είτε η αστυνομία ψάχνει κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να αποδώσει ‘δικαιοσύνη’ και να κατευνάσει την οργή του κόσμου, είτε ξέρει πολύ καλά ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτό και τους καλύπτει. Όποιο από τα δύο και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι η αλήθεια δε θα βγει εύκολα στο φως – αν βγει ποτέ.
Εμείς, τι πρέπει να κάνουμε τώρα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να ψαχνόμαστε, να ενημερωνόμαστε για όσα συμβαίνουν γύρω μας και να μην καταπίνουμε αμάσητα όσα μας σερβίρουν. Και να λέμε τις απόψεις μας. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, και σίγουρα όλοι νιώθουμε φόβο μετά απ’αυτό που έγινε. Όμως δεν πρέπει να σταματήσουμε. Δεν μπορούν να μας σκοτώσουν όλους. Είμαστε πάρα πολλοί.
Αυτή τη φορά θα βάλω δύο τραγούδια για το τέλος. Το ένα είναι για τον άνθρωπο που χάθηκε. Το άλλο είναι για μας. Για να μην ξεχνάμε.

Advertisements

1 σχόλιο (+add yours?)

  1. maria
    Ιολ. 25, 2010 @ 23:20:09

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: