Κόμματα και αποκόμματα

Λοιπόν όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο οι επερχόμενες εκλογές μου θυμίζουν λιγότερο πολιτική αναμέτρηση και περισσότερο εγκυκλοπαίδεια φυσικής ιστορίας. Απ’ όλα έχουν… ποτάμια, ρίζες, ελιές, σοσιαλιστικά ρόδα και βέβαια κάθε είδους ζιζάνια, μικρά και μεγάλα.

Ας ασχοληθούμε πρώτα με τα μικρά ζιζάνια, όπου εννοούμε προφανώς τους κάθε λογής περιπλανώμενους υποψήφιους που είτε βρήκαν είτε αναζητούν αγωνιωδώς πολιτική στέγη εν όψει των εκλογών και της αναπόφευκτης απώλειας της έδρας τους. Μερικοί έχουν ήδη βρει, μεταξύ των οποίων αρκετοί εκ των μετανοήσαντων ανεξάρτητων βουλευτών – όλα κι όλα, ο Σαμαράς μπορεί να είναι ό,τι είναι, αλλά αχάριστο δεν τον λες! Φρόντισε να στεγάσει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους ανεξάρτητους που τον υποστήριξαν, ακόμα και αν προέρχονταν από άλλα κόμματα όπως π.χ. το ΠΑΣΟΚ – τι διάβολο, δυόμισι χρόνια που κυβερνούσαν μαζί δεν είχαν καμία απολύτως διαφορά στην πολιτική τους, τι έχουν να μοιράσουν τώρα; Προφανώς αυτό σκέφτηκαν ακόμα και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν είχαν ανεξαρτητοποιηθεί όπως η κ. Γκερέκου, και δεδομένου ότι η Ν.Δ. αναμένεται να βγάλει πολύ περισσότερους βουλευτές από ότι το ΠΑΣΟΚ (που εδώ που τα λέμε υπάρχει μέχρι και κίνδυνος να μη βγάλει κανέναν) είπε η γυναίκα να υπερασπιστεί το μνημόνιο και το ακαταδίωκτο του φοροφυγάδα αοιδού συζύγου της από πιο σίγουρο κοινοβουλευτικό μετερίζι. Και έτσι και αυτή και αρκετοί άλλοι άλλαξαν στρατόπεδο και έφεραν τον κ. Βενιζέλο ένα βήμα πιο κοντά στην κρίση αποπληξίας, αποδεικνύοντας κατά τη γνώμη μου για μια ακόμη φορά ότι οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί είναι συμφεροντολόγοι του χειρίστου είδους. Και επειδή δε συνηθίζω να κάνω διακρίσεις, να πω ότι την ίδια άποψη έχω και για πάρα πολλούς από αυτούς που μετακόμισαν αντιστοίχως στο ΣΥΡΙΖΑ, και που κατ’εμέ πολύ κακώς τους επέτρεψαν να συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτιά του – ιδίως άτομα όπως η κ. Τζάκρη η οποία όχι μόνο έχει ψηφίσει μνημόνια, αλλά είναι γνωστό ότι έχει κάνει χατηρικούς διορισμούς κατά τη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού. Ελπίζω μόνο την ημέρα των εκλογών οι ψηφοφόροι να μπορέσουν να ξεχωρίσουν τους υποψήφιους που όντως αξίζουν την ψήφο τους, αν και δεν διατηρώ και μεγάλη αισιοδοξία ως προς αυτό, κρίνοντας από όσους έχουν βάλει στη Βουλή μέχρι τώρα. Είναι κάπως θλιβερό να το σκέφτεται κανείς, αλλά ίσως οι πιο αξιόπιστοι από όλη αυτή την ετερόκλητη ομάδα ανεξάρτητων βουλευτών να είναι αυτοί που με την ψήφο τους προκάλεσαν τις εκλογές αλλά τελικά αποφάσισαν να μην διεκδικήσουν βουλευτική έδρα.

Ας πούμε όμως και για κάτι πιο ευτράπελο, όπως για παράδειγμα το νέο αστέρι της πολιτικής μας σκηνής, το νεόκοπο κόμμα του Γιωργάκη, γνωστό και ως… παρ’ολίγον ΚΟΔΗΣΟ – σοβαρά τώρα, κανείς από τους συνεργάτες του δε σκέφτηκε τι συνειρμούς προκαλεί το όνομα που διάλεξαν για το κόμμα τους; Βέβαια εδώ που τα λέμε, όπως και να το έβγαζαν το κόμμα τους δε νομίζω να αποφύγει την τύχη του ΚΟΔΗΣΟ στις εκλογές, παρά τις υπέρ του δέοντος αισιόδοξες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας. Κι αυτό γιατί απλούστατα, εκτός από κάτι αμετανόητους παπανδρεϊκούς, νομίζω πως μόνο όσοι πάσχουν από άνοια μπορεί να έχουν ξεχάσει τα πεπραγμένα του Γιωργάκη ως πρωθυπουργού, και δε φαντάζομαι να πιστεύει κανείς ότι οι ικανότητές του ως πολιτικού επιδέχονται βελτίωσης. Θα έπρεπε να διαθέτουμε εξωφρενικά αποθέματα ανοησίας και αφέλειας για να μας πείσει ότι αυτά που δε μπόρεσε να κάνει για να σώσει την Ελλάδα όταν ήταν πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και με τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης στο τσεπάκι του μπορεί να τα κάνει τώρα, με τα υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, το μισό εκ του οποίου μάλιστα είναι εναντίον του. Προσωπικά δεν έχω καταλάβει ακόμα τι επιδίωκε να πετύχει με αυτή του την κίνηση, αλλά αισιοδοξώ ότι θα πετύχει κάτι πολύ ωφέλιμο για τον τόπο: να αφήσει και το δικό του κόμμα και το ΠΑΣΟΚ εκτός Βουλής, και έτσι να αφανίσει οριστικά από τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας ένα κόμμα που ευθύνεται κατά μέγιστο μέρος για την εκτροφή ενός τερατώδους συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς, για μια απίστευτων διαστάσεων ηθική σήψη που ακόμα και τώρα κατατρώει το ελληνικό δημόσιο. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μόνη προσφορά του κ. Παπανδρέου που θα αξίζει να γραφτεί στην ιστορία.

Τώρα βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσο οι άλλοι επίδοξοι διάδοχοι του ΠΑΣΟΚ στο λεγόμενο χώρο του κέντρου θα αποδειχτούν καλύτεροι. Το Ποτάμι οφείλω να ομολογήσω δε μου εμπνέει και πολύ εμπιστοσύνη, διότι παρά τα βαν, τα ποδήλατα, τα σακίδια και τον όλο μεταμοντέρνο εξοπλισμό έχει ήδη αρχίσει να χαλάει την εικόνα του νέου και άφθαρτου κόμματος χάρη σε δύο μεγάλα ατοπήματα: πρώτον έσπευσε να συνεργαστεί με σχηματισμούς όπως του κ. Μάνου (υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη για όσους δε θυμούνται, και όσο να’ναι αυτό δεν το λες συνεργασία χωρίς κομματικό παρελθόν) και του κ. Λυκούδη, πρώην της ΔΗΜΑΡ που ψήφισε και υπέρ της συγκυβέρνησης στις ψηφοφορίες για Πρόεδρο της Δημοκρατίας (νομίζω άλλα σχόλια δεν χρειάζονται). Και δεύτερον, με βάση τις καταγγελίες πολλών πρώην στελεχών του που αποχώρησαν – υπερβολικά πολλών για τόσο νέο κόμμα – το Ποτάμι εμφανίζει μια πολύ αρχηγοκεντρική δομή, με αποφάσεις που παίρνονται κυρίως από μια κλειστή ηγετική ομάδα, αποκλείοντας ουσιαστικά τη βάση του από του να έχει λόγο στη στρατηγική του κόμματος. Αν αυτό όντως ισχύει – και φοβάμαι πως ισχύει γιατί δεν μιλάμε για μια και δυο καταγγελίες αλλά πολλές – τότε το Ποτάμι εμφανίζει δυστυχώς όλη την παθογένεια που επέδειξαν τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας στο παρελθόν. Επιπλέον με προβληματίζει το ότι δεν έχει να παρουσιάσει πολύ συγκεκριμένες απόψεις, και η μέχρι τώρα διαφαινόμενη στάση του είναι του τύπου ‘θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα τα κάνουμε’. Όμως στη δεινή θέση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο τόπος μας, όποιος πάρει την εξουσία πρέπει, τουλάχιστον, να ξέρει ακριβώς τι θα την κάνει γιατί δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια για πειραματισμούς. Θα είναι αρκετά κακό αν επιλέξουμε μια πολιτική επιζήμια για τη χώρα, αλλά θα είναι ίσως ακόμα χειρότερο να αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ δύο πολιτικών, ιδίως στην κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα.

Για τα άλλα κόμματα που διεκδικούν τον ψήφο μας σε αυτές τις εκλογές δεν έχω να πω και πολλά γιατί λίγο πολύ οι πολίτες έχουν ήδη διαμορφώσει άποψη για αυτά – ορισμένα ήδη έμειναν… μετεξεταστέα, όπως η ΔΗΜΑΡ, και εδώ που τα λέμε επόμενο ήταν μετά από τόσες πολιτικές ανοησίες που διέπραξαν – τη μια στηρίζουμε την κυβέρνηση για να σωθεί η χώρα, μετά μας πιάνει κρίση συνείδησης και αποφασίζουμε να κάνουμε στροφή 180 μοιρών και να αποχωρήσουμε, μετά οι μισοί αλλάζουν γνώμη και εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση – ό,τι και να περίμεναν αυτοί που ψήφισαν ΔΗΜΑΡ στις προηγούμενες εκλογές, σίγουρα δεν είχαν αυτό υπόψη τους. Οι ΑΝΕΛ επίσης βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού, πράγμα που κατά την άποψή μου δεν οφείλεται τόσο στην πολιτική τους στάση – η οποία ομολογουμένως υπήρξε αρκετά συνεπής μέχρι τώρα – όσο στο ότι και ο χώρος που αντιπροσωπεύουν και πολλά εκ των στελεχών τους είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην επιρροή της Ν.Δ. Αυτό φαίνεται και από τις μέχρι τώρα αποχωρήσεις τους οι οποίες ήταν κυρίως προς αυτή την κατεύθυνση. Δυστυχώς γι’αυτούς ήταν επόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο υπό αυτές τις συνθήκες, για τον εξής πολύ απλό λόγο: η Ν.Δ. παρά τις απώλειες που έχει υποστεί δεν διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη όπως το ΠΑΣΟΚ και παραμένει μεγάλο κόμμα, και ένα μεγάλο κόμμα προσφέρει πολύ περισσότερες ευκαιρίες πολιτικής καριέρας από ένα μικρό. Πιστεύω πως αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που οι ΑΝΕΛ δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν πολλά από τα στελέχη τους από τη φυγή προς άλλα πολιτικά μαντριά, με προεξάρχον αυτό της Ν.Δ., και αφενός το γεγονός ότι αυτοί που φεύγουν συνήθως παίρνουν μαζί και τους ψηφοφόρους τους, αφετέρου όλη αυτή η εικόνα αποσύνθεσης συνέβαλαν τα μέγιστα στη συρρίκνωση της εκλογικής τους δύναμης. Αν επιβιώσουν από αυτές τις εκλογές και πολύ περισσότερο αν πάρουν μέρος σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας και δώσουν καλά δείγματα γραφής, θα μπορέσουν να ανακάμψουν, αν όχι… θα περάσουν και αυτοί στην ιστορία. Σε ό,τι αφορά τα άλλα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή, η μόνη ευχάριστη αλλαγή που διαφαίνεται είναι ότι η τελευταία δε δείχνει να εισπράττει πλέον ψήφους αγανάκτησης από τον κόσμο, πράγμα που θέλω να ελπίζω δείχνει ότι αυτός ο συρφετός των ακροδεξιών τραμπούκων δεν μπορεί πλέον να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Όσο για το ΚΚΕ, για την ώρα δείχνει να έχει αρκεστεί στο πατροπαράδοτο 4-5%, αλλά πολύ θα ήθελα να δω τι θα απαντήσει αν ο ΣΥΡΙΖΑ του απευθύνει πρόταση για κυβέρνηση συνεργασίας. Έχει φυσικά ήδη διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν συνεργάζεται με κανέναν κλπ, κλπ… αλλά θα είναι, πιστεύω, η μεγαλύτερη τραγική ειρωνεία στην πολιτική ιστορία της χώρας αν η μοναδική ίσως ευκαιρία να σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση χαθεί εξαιτίας του Κομμουνιστικού κόμματος.

Ξαναδιαβάζοντας όλα τα παραπάνω για την πολιτική μας χλωρίδα και πανίδα, ίσως το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κανείς είναι ότι η ελληνική πολιτική ζωή έχει καταντήσει… ζούγκλα. Πέρα όμως από την αστεία όψη του πράγματος – και είναι αστεία μέχρι σημείου γελοιότητας πολλές φορές – το θέμα είναι πώς θα καταφέρουμε να βρούμε μέσα σε αυτή τη ζούγκλα το σωστό δρόμο που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Μπορεί να μην υπάρχει καν σωστός δρόμος, αλλά μόνο ο λιγότερο λάθος δρόμος, αλλά και αυτός ακόμα θα ήταν ευχής έργο να βρεθεί. Μέχρι στιγμής, το μόνο βέβαιο είναι ότι και αυτές οι εκλογές όπως και οι προηγούμενες θα επιφέρουν μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό τοπίο – ας ελπίσουμε ότι θα είναι προς το καλύτερο.

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 227 other followers