Ξύλο στον αέρα

Ε, να μην πούμε κι εμείς το κατιτίς μας για τη γρονθοπατινάδα που απολαύσαμε ζωντανά στις οθόνες μας την περασμένη εβδομάδα, με πρωταγωνιστές μάλιστα τους πολιτικούς εκπροσώπους μας; Περιττό να πω ότι αυτές τις μέρες, το τι έχει ακουστεί σχετικά με το όλο θέμα δεν περιγράφεται. Εμένα όμως αυτό που μου έμεινε, δεν ήταν τόσο η ακραία επίδειξη βίας – την οποία σαφώς και καταδικάζω – αλλά η υποκρισία που επακολούθησε, και που πολύ φοβάμαι θα οδηγήσει πολύ κόσμο που είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί τι ακριβώς είναι η Χρυσή Αυγή να παραπλανηθεί εκ νέου και να τους θεωρήσει υπερασπιστές του λαού, αντί για κοινούς τραμπούκους που είναι στην πραγματικότητα.

Πρώτα από όλα να ξεκινήσουμε από τα βασικά, τα οποία βασικά είναι η ίδια η σύνθεση του πάνελ της συγκεκριμένης εκπομπής. Όσο και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ο κ. Παπαδάκης ότι και καλά δεν περίμενε ποτέ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο στην εκπομπή του, είναι αδύνατο να γίνει πιστευτός τη στιγμή που ενέκρινε τη συγκεκριμένη σύνθεση. Δηλαδή τι περίμενε; Ότι θα έβαζε την κ. Κανέλλη, η οποία καλώς ή κακώς  είναι γνωστή για την αθυροστομία και τον τσαμπουκά της δίπλα σε ένα βουλευτή της Χρυσής Αυγής που προφανώς έχει ως δόγμα του το δίκαιο του ισχυροτέρου – στην προκειμένη περίπτωση, αυτού με το καλύτερο άπερκατ – και αυτοί οι δύο θα συζητούσαν πολιτισμένα; Ακόμα και χωρίς να λογαριάσουμε τις διαμετρικά αντίθετες πολιτικές απόψεις τους, από χαρακτήρα και μόνο είναι φυσικό και επόμενο ότι θα αρπαζόντουσαν. Ίσως ο κ. Παπαδάκης να μην περίμενε χειροδικίες, αλλά κανένα μπινελίκι για να ανάψουν τα αίματα σίγουρα το περίμενε. Όχι πως υπάρχει περίπτωση να το παραδεχτεί, μη χαλάσει και την εικόνα του παλαίμαχου δημοσιογράφου, αλλά καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι δεν είμαστε τόσο αφελείς. Με όποιον και να συζήτησα το περιστατικό αυτό, δεν βρήκα ούτε έναν που να πιστεύει ότι η όλη φάση δεν έγινε εκ προθέσεως. Το μόνο για το οποίο δε θα μπορούσα να πω με σιγουριά είναι αν έγινε μόνο για την τηλεθέαση ή και για να απαξιωθεί η Χρυσή Αυγή στα μάτια του κόσμου. Μόνο που αυτό το τελευταίο δεν είναι και τόσο σίγουρο γιατί όσο και αν είναι κατακριτέο το ξύλο και δη σε γυναίκες, στην κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα είναι βέβαιο ότι πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να ρίξουν μερικές σε κανένα πολιτικό, ανεξαρτήτως κόμματος, και όταν βλέπουν κάποιον άλλο να το κάνει, όσο να’ναι δεν τους χαλάει και τόσο. Η ίδια η παρουσία της Χρυσής Αυγής στα έδρανα της βουλής αυτή τη στιγμή εκφράζει, πιστεύω, ακριβώς αυτή την επιθυμία του κόσμου: να βάλει μέσα στη βουλή άτομα τα οποία δεν έχουν ενδοιασμούς να τις βρέξουν σε αυτούς στους οποίους θα θέλαμε να τις βρέξουμε όλοι μας. Βέβαια σε τελική ανάλυση αυτό δεν πρόκειται να ωφελήσει κανέναν από μας, ίσα ίσα που με αυτή τη μεταχείριση μετά βγαίνουν και από πάνω και το παίζουν ήρωες και μάρτυρες, χώρια που αποσπούν την προσοχή μας από τα ζητήματα που πραγματικά πρέπει να μας ενδιαφέρουν.

Κάτι άλλο που θα ήθελα να επισημάνω, και που σίγουρα δε θα αρέσει σε πολλούς, ήταν το “δύο μέτρα και δύο σταθμά” της όλης υπόθεσης. Είπα και ξαναλέω ότι η πράξη του εκπροσώπου της Χρυσής Αυτής είναι καταδικαστέα. Δεν πρέπει όμως να παραβλέπουμε το γεγονός ότι ήταν η κ. Κανέλλη αυτή που πρώτη άνοιξε το στοματάκι της και άρχισε να εκστομίζει διάφορα κοσμητικά επίθετα, και που επίσης σήκωσε χέρι με πρόθεση να χειροδικήσει, άσχετα αν δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρει σοβαρό χτύπημα στο συγκεκριμένο άκρως σωματώδες άτομο. Εξ όσων γνωρίζω, σε αυτές τις περιπτώσεις το σωστό είναι να ασκηθεί δίωξη και στους δύο εμπλεκόμενους, ούτως ώστε να οδηγηθούν στο δικαστήριο για τα περαιτέρω. Όμως η εισαγγελέας έσπευσε να ασκήσει δίωξη μόνο στον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής και όχι στην κ. Κανέλλη. Γιατί; Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, και από όσο ξέρω μέχρι στιγμής δεν υφίσταται κάποια εξαίρεση για τους ακροδεξιούς. Το σωστό θα ήταν να παραπεμφθούν και οι δύο στη δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη να αποφανθεί ποιος ήταν ο υπαίτιος. Ούτε είναι σωστή, κατά τη γνώμη μου, η γενικότερη απαξιωτική στάση που τηρεί και ο πολιτικός κόσμος και τα μέσα ενημέρωσης προς τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι εκλεγμένοι βουλευτές από τον ελληνικό λαό, και το γεγονός ότι οι απόψεις τους είναι αντιπαθείς ή ακόμα και λανθασμένες δεν τους κάνει λιγότερο βουλευτές από αυτούς των άλλων κομμάτων. Επιπλέον, εκτός από άδικη, η στάση αυτή είναι και ανόητη. Ο απλός άνθρωπος έχει την τάση να συμπαθεί και να υποστηρίζει αυτόν που θεωρεί ότι αδικείται, μέχρι του σημείου να παραβλέπει τα ελαττώματά του όσο προφανή και αν είναι αυτά. Γι’αυτό αυτή η τακτική το μόνο που καταφέρνει είναι να ηρωοποιεί και να εξυψώνει στη συνείδηση των πολιτών άτομα που δεν το αξίζουν καθόλου. Μια παραδοχή εκ μέρους της κ. Κανέλλη ότι έφταιγε και αυτή για το επεισόδιο αντί να τα ρίχνει όλα στον κακό ακροδεξιό θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμη για την ίδια και το κόμμα της από ότι το ύφος “κοιτάξτε πόσο κατώτεροι είναι αυτοί από μας’. Η αξιοπρέπεια, η αυτογνωσία και η αίσθηση του χιούμορ είναι πολύ πιο αποτελεσματικά όπλα ενάντια στους εν λόγω ανεγκέφαλους οπαδούς της βίας από ότι η υποκρισία και η αφ’υψηλού κακεντρεχής κριτική. Μόνο που πιθανότερο είναι να βρούμε ουράνιο στον κήπο μας παρά τέτοιες ιδιότητες στους πολιτικούς του σήμερα.

OUZO POWER

Ανίερες συμμαχίες

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι το πολιτικό σύστημα θυμίζει πάρα πολύ την αλήστου μνήμης σειρά ταινιών “Ρόκι” που ασφαλώς θα θυμούνται καλά οι περισσότεροι. Γιατί, όπως ο ανεγκέφαλος μποξέρ στις ομώνυμες ταινίες, που όσο ξύλο και να έτρωγε εννοούσε σώνει και καλά να ξανασηκώνεται για να φάει κι άλλο, έτσι και τα κόμματα του τρέχοντος πολιτικού συστήματος, παρά τη μπούφλα που εισέπραξαν από τον ελληνικό λαό στις εκλογές, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να σταθούν στα πόδια τους και κυρίως να παραμείνουν αγκιστρωμένοι στην εξουσία. Μόνο που, όπως διαπίστωσαν, πλέον είναι εντελώς αδύνατο να σταθούν κατά μόνας, και ως εκ τούτου πιάνονται ο ένας από τον άλλο.

Τρανό παράδειγμα ο κ. Σαμαράς ο οποίος προσπαθεί μανιωδώς να σχηματίσει το μέτωπο της κεντροδεξιάς, αντί να βαρέσει το δικό του μέτωπο σε κανένα τοίχο που μέσα σε δύο μόλις χρόνια θητείας και δη στην αντιπολίτευση κατάφερε να μειώσει τα ποσοστά του κόμματός του σχεδόν κατά το ήμισυ! Βέβαια αυτό το κατόρθωμα οφείλεται κυρίως στην απόφασή του να στηρίξει – έστω και συρόμενος – το μνημόνιο μαζί με τον παλιό του συμφοιτητή το Γιωργάκη. Διότι όσο και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι το έκανε για το καλό της χώρας, για να μας σώσει – όχι άλλο σώσιμο ρε παιδιά, φτάνει πια – το γεγονός παραμένει ότι συνέδεσε τον εαυτό του και το κόμμα του με την εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου και ό,τι αυτό συνεπάγεται, και οι πολίτες που έχουν νιώσει στο πετσί τους όλα αυτά που συνεπάγεται δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ή να το συγχωρέσουν. Ακόμα δε λιγότερο με τα καραγκιοζιλίκια του τύπου “χίλιοι καλοί χωράνε” που επεστράτευσε εσχάτως μπας και ανέβει καμιά μονάδα η Ν.Δ. Ομολογουμένως η εν λόγω προσπάθεια θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί μνημείο πολιτικής μεταστροφής, ή “κωλοτούμπας” κατά τη δημοφιλή έκφραση. Όλοι όσοι κατά καιρούς είχαν εκδιωχθεί κακήν κακώς από τη Ν.Δ. επέστρεψαν μετά βαΐων και κλάδων, διότι ο κ. Σαμαράς σαν μεγαλόψυχος άνθρωπος που είναι παρέβλεψε όλες τις υποτίθεται αγεφύρωτες διαφορές που τους χώριζαν και τους δέχθηκε στους κόλπους του κόμματος ως ο πατέρας τον άσωτο υιό. Πρώτη και καλύτερη η κ.Μπακογιάννη, η οποία μέχρι τις εκλογές έπνεε μένεα εναντίον του πρώην ανταγωνιστή της για την αρχηγία στη Ν.Δ., αλλά μόλις είδε το μαύρο που έφαγε, το σκέφτηκε καλύτερα και αποφάσισε να κάνει την καρδιά της πέτρα και να συνεργαστεί με τον μέχρι πρότινος προδότη και καταστροφέα της χώρας, για το καλό της χώρας!!! Από κοντά και τα στελέχη του ΛΑΟΣ, σε μια πρωτοφανή επίδειξη πολιτικής σταθερότητας. Ο μπουμπούκος Άδωνις και ο Βορίδης την έκαναν πριν τις εκλογές ακόμα, πιθανόν επειδή προέβλεπαν την κατρακύλα του κόμματός τους στις εκλογές, αλλά σίγουρα επειδή πήραν και τα σχετικά ανταλλάγματα – βλέπε εκλόγιμες θέσεις. Μόλις δε το ΛΑΟΣ χαντακώθηκε στις εκλογές, άρχισε η μεγάλη φυγή των στελεχών προς τα πάτρια εδάφη της Ν.Δ. Ο ένας μετά τον άλλο όλα τα σημαίνοντα στελέχη παίρνουν την άγουσα για τη Συγγρού, αφήνοντας τον έρμο τον πρόεδρο μόνο να κλαίει τη μοίρα του. Προσωπικά ποσώς με απασχολεί αν τα εν λόγω στελέχη θα ανήκουν στο ΛΑΟΣ ή στη Ν.Δ., διότι και τα δύο κόμματα κατ’εμέ είναι εξίσου του κλώτσου και του μπάτσου. Αυτό που με ενοχλεί και που κυρίως θέλω να τονίσω είναι η ευκολία με την οποία απεκδύονται τις πολιτικές τους απόψεις και τις αλλάζουν με άλλες, όλως τυχαίως όταν η πολιτική τους καριέρα παίρνει τον κατήφορο. Προφανώς κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει πιστός σε ένα κόμμα όλη του τη ζωή, αλλά αυτή την τυχοδιωκτική συμπεριφορά κατά τη γνώμη μου καλό είναι να μην την παίρνουμε αψήφιστα. Άνθρωποι που αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο άποψη ανάλογα με το τι τους συμφέρει δε νομίζω πως είναι οι πλέον ενδεδειγμένοι για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Για το ΠΑΣΟΚ, ας μην τα συζητάμε καλύτερα. Προφανώς και αυτοί θα ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με όποιον να’ναι προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία, μόνο που μιας και έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την έλευση του μνημονίου, της τρόικας και όλων των μέτρων που υποστήκαμε εξαιτίας τους αποτελούν πλέον τον παρία της πολιτικής σκηνής. Κανείς δε διανοείται να συνεργαστεί μαζί τους διότι αυτό συνιστά πολιτική αυτοκτονία. Έτσι το μόνο που έχει απομείνει στον κ. Βενιζέλο είναι να κάνει βαρυσήμαντες δηλώσεις αριστερά και δεξιά και να παριστάνει πως είναι αρχηγός κόμματος εξουσίας, και όχι κόμματος που έχει το ίδιο ποσοστό με το Συνασπισμό στις εκλογές του ’89. Παράλληλα, τώρα που δεν είναι πια κυβέρνηση, μας το παίζει αντιμνημονιακός και μιλάει για “ανάπτυξη” και “όχι άλλες περικοπές’, λες και έχουμε τη μνήμη του χρυσόψαρου και ξεχάσαμε κιόλας όσα έκανε ως αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών εδώ και ενάμισι χρόνο (για να μην αναφερθούμε και στις προηγούμενες υπουργικές θητείες του). Όμως όσο λίφτινγκ και να κάνει στην εικόνα του ΠΑΣΟΚ, οι αμαρτίες του παρελθόντος δεν ξεχνιούνται, και δεν ξεχνιούνται γιατί μας τις υπενθυμίζουν οι αδειανές τσέπες μας.

Στην αντίπερα όχθη της αριστεράς, παρά το πολύ καλό αποτέλεσμα που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, τα πράγματα έχουν αρχίσει πάλι να μπερδεύονται. Καλά, με το ΚΚΕ πιστεύω πως είναι χάσιμο χρόνου να ασχολείται κανείς πλέον, διότι με το κόλλημα που έχουν φάει να μην συμμετέχουν σε “αστική” κυβέρνηση τους βλέπω στις επόμενες εκλογές να μην παίρνουν ούτε το μισό ποσοστό από αυτό που πήραν τώρα. Εκτός του ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου, αυτή η άρνησή τους να συμμετέχουν σε μια προσπάθεια εναλλακτική του μνημονίου έκανε πιστεύω πολύ κακή εντύπωση. Και δικαίως, διότι ο κόσμος δεν ψηφίζει ένα κόμμα μόνο για να φωνάζει στην αντιπολίτευση, αλλά με την προοπτική να γίνει ει δυνατόν κυβέρνηση και να αλλάξει αυτά για τα οποία φωνάζει. Και όταν το εν λόγω κόμμα κλωτσάει μια ευκαιρία να κυβερνήσει τόσο απροκάλυπτα, λογικό είναι να μην εμπνέει εμπιστοσύνη. Η κ. Παπαρήγα επιμένει ότι πάνω από όλα την ενδιαφέρει να μην μεταλλαχτεί ιδεολογικά το ΚΚΕ και να παραμείνει πιστό στις κατευθυντήριες γραμμές του. Καλό θα ήταν όμως να γνωρίζει ότι όταν το περιβάλλον είναι αντίξοο, οι οργανισμοί που μεταλάσσονται σε ανθεκτικότερους είναι αυτοί που επιβιώνουν. Τους υπόλοιπους τους τρώει το μαύρο σκοτάδι.

Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε θεαματικά στις εκλογές κυρίως κατά τη γνώμη μου επειδή φάνηκε διατεθειμένος να κυβερνήσει και να προωθήσει μια εναλλακτική πρόταση – εφικτή ή όχι, δεν είμαι σε θέση να πω αν δε δοκιμαστεί στην πράξη. Ωστόσο με τους συσχετισμούς που δημιουργήθηκαν μετεκλογικά στάθηκε αδύνατο να σχηματίσει κυβέρνηση και τώρα καλείται να αποδείξει ότι η εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι πολίτες στις προηγούμενες εκλογές δεν ήταν πυροτέχνημα και θα διατηρηθεί τουλάχιστον για τον ένα μήνα που μεσολαβεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ας μην τρέφουν αυταπάτες όμως, αυτό δε θα είναι εύκολο, καθόλου εύκολο. Ο κόσμος έχει ζήσει πολλές απογοητεύσεις τα τελευταία δύο χρόνια και το τελευταίο που χρειάζεται είναι κι άλλα ψέματα. Αν πράγματι υπάρχει κάποια διέξοδος από το μνημόνιο και οι δεσμεύσεις τους δεν είναι αέρας κοπανιστός, οφείλουν να το αποδείξουν με συγκεκριμένες προτάσεις με χρονοδιάγραμμα, και τεκμηριωμένα επιχειρήματα για την ορθότητα των θέσεών τους, όσο κι αν κάτι τέτοιο είναι δύσκολο στη ρευστή τρέχουσα οικονομική κατάσταση. Απόψεις του τύπου “ας γίνουμε εμείς κυβέρνηση και θα τα φτιάξουμε όλα” δεν είναι πια αποδεκτές, και οι καλές προθέσεις είναι μεν αξιέπαινες αλλά δεν επαρκούν. Χρειάζεται οργάνωση και σχεδιασμός. Οποιοσδήποτε αναλάβει την εξουσία πρέπει να είναι έτοιμος να κυβερνήσει άμεσα γιατί περιόδους χάριτος δεν έχει πλέον, μας τελείωσαν. Όπως επίσης δεν υπάρχει περιθώριο για ανόητες διαφωνίες όπως αυτές που δυστυχώς εξακολουθούν να υφίστανται ανάμεσα στα κόμματα της αριστεράς, τα οποία ως φαίνεται δεν παραμερίζουν τόσο εύκολα τις ιδεολογικές διαφορές τους. Το αν αυτό συνιστά πολιτική εντιμότητα ή πολιτική βλακεία είναι κάτι που σηκώνει συζήτηση…το βέβαιο όμως είναι ότι σιγά σιγά το πολιτικό τοπίο παύει πια να χωρίζεται σε αριστερά, κέντρο και δεξιά αλλά μάλλον να αποκρυσταλλώνεται σε δύο παρατάξεις, υπέρ και κατά του μνημονίου. Θεωρώ ότι με αυτό το κριτήριο θα ψηφίσει ο κόσμος στις προσεχείς εκλογές, και τη μάχη θα την κερδίσει όποιος πείσει ότι η συμμόρφωση ή  η απόρριψη του μνημονίου είναι ο πλέον ενδεδειγμένος δρόμος. Σαφώς και έχει σημασία όταν πάμε να ψηφίσουμε να λάβουμε υπόψη μας τις συνέπειες που θα έχει καθένας από αυτούς τους δύο δρόμους. Όμως καλό είναι επίσης να μην ξεχνάμε και το ποιόν αυτών που πάμε να ψηφίσουμε.

Εκλογές 2012: Διλήμματα και κολλήματα

Παραμονές εκλογών πια και καταθέτω λίγες τελευταίες σκέψεις πριν πάμε να ψηφίσουμε στις κρισιμότερες ίσως εκλογές της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας. Οι ομιλίες ολοκληρώθηκαν, τα φυλλάδια μοιράστηκαν και τώρα είναι η ώρα να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Δεν πρόκειται να πω σε κανέναν τι να ψηφίσει, ο καθένας από μας είναι κύριος του εαυτού του και ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του. Θα ήθελα μόνο να επισημάνω ό,τι μου έμεινε από αυτή την ομολογουμένως σύντομη αλλά και αρκετά διαφορετική προεκλογική εκστρατεία.

Συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις είναι νομίζω εμφανής η διαφορά στην αντιμετώπιση των υποτιθέμενων κομμάτων εξουσίας από τους πολίτες. Πάνε πια οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις, τα συνθήματα, οι ενθουσιώδεις χειραψίες. Μεταξύ συγγενών και φίλων ήταν οι λεγόμενες προεκλογικές ομιλίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με πιο χτυπητή απ’όλα την απουσία της νεολαίας. Έπηξε το μάτι μας στους υπερήλικες και στους αλλοδαπούς επαγγελματίες οπαδούς, ενώ τα σκηνοθετικά κόλπα των τηλεοπτικών καναλιών που επιστρατεύθηκαν για να παρουσιάσουν αυτές τις μίζερες συναθροίσεις ως…μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις δεν πείθουν πια κανέναν…Επίσης χαρακτηριστικό ήταν ότι οι αρχηγοί και τα στελέχη των κομμάτων που ψήφισαν το μνημόνιο απέφυγαν δεόντως τις ομιλίες σε ανοιχτούς χώρους και προτίμησαν κλειστά γήπεδα και τα συναφή, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να τα γεμίσουν. Είναι πασιφανές πλέον ότι αποφεύγουν κάθε επαφή με τον ίδιο αυτό κόσμο που καλούν να τους ψηφίσει, αφενός για να μην προπηλακιστούν δημοσίως και αφετέρου γιατί πολύ απλά δεν έχουν κάτι καινούριο να πουν, ούτε κάποιο επιχείρημα που να δικαιολογεί τα όσα έκαναν μέχρι τώρα. Δυστυχώς γι’αυτούς, ενώ τα προηγούμενα χρόνια δεν βλέπαμε ή δεν θέλαμε να δούμε το κακό που προκαλούσαν σε μας και τον τόπο μας, πλέον οι συνέπειες στην καθημερινότητά μας παραείναι εμφανείς για να τις αγνοήσουμε…Δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας πια σε αυτή τη χώρα, νομίζω, που να μην έχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χτυπηθεί από την κρίση, με εξαίρεση φυσικά τους λίγους προνομιούχους. Άλλοι χάνουν τη δουλειά τους, άλλοι υφίστανται μειώσεις μισθών, άλλοι βάζουν λουκέτο στο μαγαζί τους, άλλοι αναγκάζονται να φύγουν να δουλέψουν στο εξωτερικό, και όλοι μαζί πληρώνουμε το μάρμαρο, το οποίο μάρμαρο αν κάνουμε το λάθος και εμπιστευτούμε πάλι αυτούς που μας “έσωζαν” τόσα χρόνια θα γίνει ταφόπλακα και θα μας πλακώσει οριστικά. Έτσι, ελλείψει επιχειρημάτων, έχουμε για μια ακόμα φορά εκβιαστικά διλήμματα…Ακριβώς αυτές τις τελευταίες μέρες, άρχισαν πάλι οι γνωστές απειλές έξωθεν και έσωθεν. Αν δεν έχουμε, λέει, σταθερή κυβέρνηση, δε θα μας εμπιστεύονται, θα μας διώξουν από το ευρώ, θα χρεωκοπήσουμε, και πάει λέγοντας. Είναι άραγε τυχαίο που όλες αυτές οι δηλώσεις περί χρεωκοπίας, απαίτησης να “σεβαστούμε τις συμφωνίες που υπογράψαμε” κλπ. ξανάρχισαν μόλις φάνηκε στις δημοσκοπήσεις ότι όχι μόνο το ένα από τα δύο, αλλά ούτε και η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ μαζί πιθανόν να μη βγάλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση; Δε νομίζω… Μόνο που αυτό το δίλημμα έχει βρωμίσει πλέον από την τόση χρήση που του έχουν κάνει, και δεν το πιστεύει πια κανείς. Αλλά ακόμα κι αν κάποιοι το πιστεύουν, η πιθανή χρεωκοπία τώρα πια φαντάζει προτιμότερη από τα βέβαια απάνθρωπα μέτρα που μας περιμένουν τον Ιούνιο, και που έχουν αποφασιστεί πριν από μας για μας και υπογραφεί από τα ίδια κόμματα που τώρα έχουν το θράσος να δεσμεύονται ότι δεν θα πάρουν άλλα μέτρα! Εντάξει, φανήκαμε αρκετά ηλίθιοι στις πολιτικές μας επιλογές στο παρελθόν, αλλά τόσο ηλίθιοι δεν είμαστε! Ή τουλάχιστον, έτσι θέλω να ελπίζω…η αδιάφορη στάση των πολιτών στις εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μου δίνει ελπίδες ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα έχουμε τη λογική και το θάρρος να εκφράσουμε ανοιχτά τη διαφωνία μας στις επιλογές που μας επέβαλλαν χωρίς να μας ρωτήσουν.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά του ζητήματος…το αν θα υπάρξει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση που να μπορούμε να διαλέξουμε. Σε αυτές τις εκλογές παρατηρήθηκε μια πρωτοφανής πολυδιάσπαση των δυο πρώην μεγάλων κομμάτων αλλά και της αριστεράς, που οδήγησε στην κάθοδο στις εκλογές πολλών και διαφόρων υποψηφίων αρχηγών κομμάτων για όλα τα γούστα, από την αριστερά ως και την άκρα δεξιά. Πληθώρα υποψηφίων είχαμε φυσικά και παλιότερα, η διαφορά όμως τώρα είναι ότι ενώ παλιότερα τα πολυάριθμα μικρά κόμματα δεν είχαν καμία τύχη στις εκλογές, αυτή τη φορά παρατηρείται και μια διάσπαση στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος που μάλλον θα έχει ως αποτέλεσμα την είσοδο πολύ περισσότερων κομμάτων στη βουλή. Είναι βέβαιο ότι αν προκύψει κυβέρνηση μετά τις εκλογές αυτές θα είναι κυβέρνηση συνεργασίας, και μάλιστα πιθανότατα περισσότερων από δύο κομμάτων. Το θέμα είναι αν μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορεί να εκτελέσει το όποιο πρόγραμμά της, με δεδομένες τις διαφωνίες μεταξύ των συμμετεχόντων κομμάτων. Όμως εγώ πιστεύω πως παρά τις δυσκολίες που σίγουρα θα υπάρξουν, είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση συνεργασίας από μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ούτως ώστε να υπάρχει έστω μια δικλείδα ασφαλείας που να μην επιτρέπει την ανεξέλεγκτη εφαρμογή στις πλάτες μας των όσων διατάζει η κ. Μέρκελ και το ΔΝΤ. Αυτό βέβαια ισχύει μόνο στην περίπτωση που η κυβέρνηση συνεργασίας δεν αποτελείται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Διότι αυτά τα δύο κόμματα μας απέδειξαν, νομίζω, ξεκάθαρα τους τελευταίους έξι μήνες ότι μπορούν μια χαρά να συνεργαστούν υπακούοντας τυφλά στις προσταγές της τρόικας, και τέτοια συνεργασία καλύτερα να μας λείπει…Κατά τα άλλα όμως, προσωπικά δε θα είχα αντίρρηση να δω συνεργασίες κομμάτων ακόμα και από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους, αν αυτό θα σήμαινε μια συνειδητή προσπάθεια να απαλλαγούμε από το βραχνά του μνημονίου. Αρκετά κόμματα, όπως το ΚΚΕ, για λόγους ιδεολογικής καθαρότητας και πολιτικών διαφωνιών αρνούνται κάθε συνεργασία με άλλες παρατάξεις, ακόμα και αν αυτές είναι αντιμνημονιακές. Όμως ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσουν αυτή την άκαμπτη και δυσκοίλια στάση τους, γιατί πλέον οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις είναι μια πολυτέλεια που δεν έχουμε. Διαφωνίες υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά η λογική “επιτρέπω να συμβεί το μεγαλύτερο κακό γιατί δε μπορώ να συμβιβαστώ με το μικρότερο” αυτή τη στιγμή είναι όχι μόνο στενόμυαλη αλλά και επικίνδυνη. Όποιος πράγματι θέλει να βοηθήσει τους πολίτες αυτής της χώρας, τώρα είναι η ώρα να βγει μπροστά και να κάνει ό,τι μπορεί, χωρίς να περιορίζεται από μικροκομματικές παρωπίδες. Οι ψήφοι που θα δώσει ο λαός σε αυτές τις εκλογές θα είναι μόνο για μια φορά. Όποιος δεν τις σεβαστεί και δεν δείξει με τις πράξεις του ότι πασχίζει για το μέλλον των ψηφοφόρων του όχι μόνο δεν θα έχει άλλη ευκαιρία, αλλά θα εκδιωχτεί από το πολιτικό σκηνικό όπως εκδιώχτηκε και ο Παπανδρέου μετά από μισή μόνο κυβερνητική θητεία. Η εποχή που οι πολίτες ακολουθούσαν τους πολιτικούς σαν πρόβατα πέρασε ανεπιστρεπτί. Όσοι ασχολούνται με τα κοινά πρέπει να αποδεικνύουν την αξία τους κάθε μέρα, και με τις δεδομένες συνθήκες αυτό είναι ίσως πιο δύσκολο από ποτέ. Όμως εγώ θεωρώ πως είναι καλύτερα έτσι. Μέχρι τώρα, το να είναι κανείς πολιτικός παραήταν εύκολο, αρκεί να μπορούσε να ψεύδεται ασύστολα. Τώρα πια, ευτυχώς, φαίνεται πως δεν αρκεί αυτό.

Καλή ψήφο σε όλους με καθαρή σκέψη και συνείδηση…

Πριν απ’την κάλπη

Εν όψει των επερχόμενων εκλογών, θα ήθελα να παραθέσω ένα κείμενο όχι δικό μου αλλά ενός μεγάλου αν και παραγνωρισμένου Έλληνα δημοσιογράφου και συγγραφέα, του Νίκου Τσιφόρου. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε πριν από εξήντα χρόνια, το 1952, και είναι νομίζω η καλύτερη απόδειξη ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε αποτέλεσμα δυσμενών συγκυριών ή μεμονωμένων περιστατικών διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, αλλά συνέπεια μιας βαθιά ριζωμένης λανθασμένης νοοτροπίας που πρέπει, έστω και τώρα, να αλλάξει. Διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας.

ΠΡΙΝ ΑΠ’ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

του Νίκου Τσιφόρου

“Είμαι Έλλην, το καυχώμαι, ξεύρω την καταγωγήν μου, χόρτασα κρεμμύδι και ψάρια παστά, έφαγα ψωμί πένθιμο, μαύρο και πιτυρούχο, σκαρφάλωσα τις βουνοκορφές με τον γυλιό και «πλήρη φόρτον» σαράντα οκάδες στη ράχη, με ύμνησαν το χτες και το σήμερα, αναστέναξα από τους εφόρους, έκανα περίπατο μέσα στο διχασμό, άκουσα τις σφαίρες των κινημάτων, είδα λογής λογής στρατιωτικές στολές να κάνουν παρέλαση μέσα στους μεγάλους μου δρόμους, διάβασα τα πυριφλεγή άρθρα των εφημερίδων, άκουσα πολιτικούς λόγους…  «Λέγω…Η Ελλάς λέγω…», έγινα δυο χωριά με τους φίλους μου στα καφενεία, διαμαρτυρήθηκα, καρπαζώθηκα, φοβέρισα, «ξέρεις ποιος είμ’εγώ;», πούλησα κι αγόρασα κονσέρβες στην Κατοχή, έβρισα τους καταχραστές, και, μεταξύ μας, κομματάκι από ζήλια, ξεσκεπάστηκα με σεβασμό μπρος στη σημαία μου, ένιωσα ρίγος στις νότες του Εθνικού μου Ύμνου, γκάριξα στο ποδόσφαιρο με τις εθνικές ξένες ομάδες, δε θέλω να με κουμαντάρουν οι άλλοι, κι αν πολιτευόμουνα προσωπικά, θα τα κατάφερνα καλύτερα απ’τον καθένα.

Τώρα πάω στην κάλπη. Δεν ξέρω ακόμα τι θα ψηφίσω, αλλά πάω στην κάλπη. Λέω μέσα μου ότι χρειάζεται κάτι δυνατό, κάτι ελληνικό, κάτι καινούργιο. Σιγοσφυρίζω ένα σκοπό γεμάτον δικαιώματα κι ελευθερίες, σιγοσφυρίζω ένα σκοπό γεμάτον δύναμη και σεβασμό για τούτο το κομμάτι της γης, το χιλιοτυραννισμένο, που πάνω στα σκληρά βράχια του ακονιστήκανε όλες οι αιχμές από ξίφη των Περσών, των Ρωμαίων, των Τούρκων, των Γότθων, των Φράγκων, των Σλάβων… Και κάθε φορά σπάζαν τα ξίφη και ανάσαιναν οι βράχοι, περήφανοι, στητοί, ελληνικοί και μεγάλοι. Σιγοσφυρίζω ένα σκοπό για τούτα τα χώματα, τα ποτισμένα αίμα, ιδρώτα και μόχθο, τα χώματα που σκεπάζουν τους πατέρες μου, τη δόξα τους, τους μεγάλους αγώνες. Και λέω πιο κάτω: «Πρέπει. Πρέπει σε τούτη τη χώρα να γίνει μεγάλη και ισχυρή.»

Έχω μία ψήφο. Μία μονάχα, μέσα στο ένα εκατομμύριο. Δεν είμαι τίποτα, εν ασήμαντο ποσοστό, ένας εκατομμυριοστός συντελεστής της λαϊκής δύναμης. Φτερό το βάρος μου, ατσάλι η θέλησή μου. Θέλω την Ελλάδα, τη μικρούλα και ιστορική, θέλω να τη δω ν’ανασαίνει ελεύθερη, μόνη, χωρίς ελεημοσύνες, χωρίς στερήσεις, με την αξία της. Θέλω να’ρθουν ψηλά, επικεφαλής, οι άνθρωποι που θα της κάνουνε δώρο μενταγιόν αυτά τ’αγαθά. Θέλω να μην πεινάμε εμείς και τα παιδιά μας, να μη μας γελάνε οι ξένοι, να μας λογαριάζουνε τα βορινά τσακάλια, θέλω δική μου τη δική μου θάλασσα και δική μου τη δική μου στεριά. Θέλω να λένε με σεβασμό «Έλληνας» στο πέρασμά μου, θέλω να’ναι ψηλά η τιμή και σεβαστοί οι άρχοντές μου. Θέλω να μεγαλώσουν τα παιδιά μου ελεύθερα να μάθουν, να σπουδάσουν, να γίνουν καλύτερα από μένα στο μυαλό, στην αξία, στη σκέψη. Δεν ξέρω ακόμα τι θα ψηφίσω, αλλά πάω στην κάλπη.

Κανέναν δεν κατηγόρησα. Σκεφτήκανε όλοι και πράξανε, ανάλογα με το μυαλό που’χανε. Όμως εγώ λέω πως χρειάζονται καινούργια μυαλά, καινούργιες σκέψεις, καινούργια πράματα. Χρειάζεται καινούργια Ελλάδα, να μη φοβάσαι το νόμο, να μη φοβάσαι τον έφορο, να μη φοβάσαι τις δραχμές σου τις λιγοστές. Να’ναι όλα φτωχά, μα τίμια, να μη χρωστάμε «ευχαριστώ» για το ψωμί, που το αξίζουμε, να μη φοβόμαστε για το αύριο που είναι δικό μας. Να γίνουμ” όλοι καλοί κι η Ελλάδα καλύτερη· εμείς θα πεθάνουμε, αυτή πρέπει να ζήσει…

Σκέφτομαι… Τώρα που πάω στην κάλπη…’

Σας θυμίζει τίποτα; Ίσως, λέω ίσως, αν είχαμε κάνει έστω σε μία από τις αναρίθμητες εκλογικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν από τότε μέχρι τώρα αυτό που είχε προτείνει ο συγγραφέας, δηλαδή πηγαίνοντας στην κάλπη να σκεφτούμε, να λογαριάσουμε στ’αλήθεια το καλό του τόπου μας αντί να ψηφίζουμε με γνώμονα μικροπρεπή προσωπικά οφέλη ή ανόητες ιδεολογικές παρωπίδες να μη βρισκόμασταν τώρα στην ίδια ουσιαστικά θέση που ήμασταν όταν γράφτηκε αυτό το άρθρο και ακόμα πρωτύτερα. Ασήμαντα πιόνια στη σκακιέρα των μεγάλων και των ισχυρών, έρμαια των αποφάσεων κέντρων εξουσίας που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν και ούτε πρόκειται ποτέ να ενδιαφερθούν για τα βάσανα του μέσου ανθρώπου, με τους εκλεγμένους μας εκπροσώπους όχι απλά να μη μπορούν αλλά να μην προσπαθούν καν να μας υπερασπιστούν, και αντ’αυτού να αναλώνονται στη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας με χυδαία προκλητικότητα. Όμως στο σκάκι ακόμα και το πιο ασήμαντο πιόνι μπορεί να κάνει ματ στο βασιλιά. Ίσως ακόμα και τώρα να μην είναι αργά. Αν, για μια φορά, σκεφτούμε πριν πάμε στην κάλπη.

Στις εφορίες η Ελλάδα αναστενάζει…

Μετά από πολύ καιρό ξαναγράφω και δυστυχώς τίποτα δεν βελτιώθηκε. Αφού ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο εν μέσω ξύλου και δακρυγόνων, και μόλις τέλειωσαν και τα μπάνια του λαού, τα πρωτοβρόχια δεν ήρθαν μεν ακόμα, ήρθε όμως η φοροκαταιγίδα που ο νέος…ογκόλιθος της οικονομίας κ. Βενιζέλος εξαπέλυσε στις πλάτες μας. Ο οποίος κ. Βενιζέλος από τότε που προσέφερε στήριξη στην παραπαίουσα κυβέρνηση με αντάλλαγμα να γίνει ο νέος ισχυρός γαργαντούας, παρντόν, άνδρας του ΠΑΣΟΚ, καταβροχθίζει το εισόδημά μας με όρεξη ανάλογη του Οβελίξ μπροστά στο τσιμπούσι με τα αγριογούρουνα. Και ο μεν συμπαθής Γαλάτης πολεμιστής έριχνε και καμιά μπούφλα στους Ρωμαίους κατακτητές, ενώ αντίθετα ο κ. Βενιζέλος τις μπούφλες τις ρίχνει στους συμπολίτες του. Έχουμε και λέμε λοιπόν: εισφορά αλληλεγγύης, στο ΔΝΤ φαντάζομαι, αν και αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι με τους δανειστές μας, αύξηση του ΦΠΑ στα είδη εστίασης, με γελοίες διατάξεις του τύπου “άψητο το σάντουιτς έχει 13% ΦΠΑ, ενώ ψημένο 23%” – άραγε, αν το ψήσουμε μόνο από τη μια μεριά, το ΦΠΑ πόσο πάει; Μετά, τέλος επιτηδεύματος – από του χρόνου και για τους νέους επιχειρηματίες. Ποσώς τους ενδιαφέρει αν έχεις καταφέρει κάτι ή όχι, θα φορολογηθείς προκαταβολικά. Και βεβαίως βεβαίως το περιβόητο τέλος ακίνητης περιουσίας επί δικαίων και αδίκων, που υπολογίζει μόνο τα τετραγωνικά και τις τιμές ζώνης που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Δηλαδή, όποιος έκανε το λάθος να πάρει ένα δάνειο για να βάλει ένα κεραμίδι πάνω απ’το κεφάλι του ή είχε την ατυχία να κληρονομήσει κανένα τριάρι στο κέντρο της Αθήνας – που δεν το νοικιάζει ούτε Πακιστανός λόγω της αυξημένης εγκληματικότητας, αλλά η τιμή ζώνης παραμένει στα ύψη – τώρα θα τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Διότι αντί να αγοράζει ακίνητα, έπρεπε να τα είχε παίξει στο Χρηματιστήριο μαζί με τα υπόλοιπα κορόιδα δέκα χρόνια πριν, για να τα φάνε οι αετονύχηδες επιχειρηματίες-χορηγοί της τότε κυβέρνησης, που εντελώς κατά σύμπτωση ήταν πάλι ΠΑΣΟΚ. Να το ξαναπώ άλλη μια φορά μπας και το εμπεδώσουμε: Δέκα χρόνια πριν, με το κόλπο γκρόσο του Χρηματιστηρίου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έφαγε τις οικονομίες μας. Δέκα χρόνια μετά, επέδραμε ξανά για να φάει ό,τι μας απέμεινε. Και επειδή τώρα δε θα βρει κορόιδα να αποχωριστούν οικειοθελώς τις περιουσίες τους, άφησε στην άκρη τη χειραγώγηση και πλέον τα παίρνει απροκάλυπτα με το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν’. Μάλιστα αποφασίστηκε να γίνονται οι σχετικές παρακρατήσεις από τους μισθούς, το λογαριασμό ρεύματος κλπ, ώστε να μην έχουμε καν τη δυνατότητα να πούμε “άει σιχτίρ, δεν πληρώνω και μη σώσουν να μου δώσουν φορολογική ενημερότητα’. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το αφορολόγητο πέφτει στις 5000 ευρώ. Επίδομα ανεργίας να παίρνεις, 450 ευρώ το μήνα, βγαίνει ετήσιο εισόδημα πάνω από 5000 ευρώ και φορολογείσαι γι’αυτό!!! Κόβονται και οι πάσης φύσεως φοροαπαλλαγές – λες και δεν πληρώνουμε πλέον νοίκια, γιατρούς, φροντιστήρια για τα παιδιά μας. Τη στιγμή μάλιστα που η δημόσια υγεία και παιδεία συρρικνώνονται μέχρις εξαφανίσεως με τις διάφορες συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων – διότι τις συγχωνεύσεις, ως γνωστόν, τις αρχίζουμε απ’τα νοσοκομεία και τα σχολεία, και όχι από τους παντελώς άχρηστους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες όπου κατά καιρούς βολευόταν η εκλογική πελατεία των δυο μεγάλων κομμάτων.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτή καθεαυτή η φορομπηχτική πολιτική, αλλά το “δύο μέτρα και δύο σταθμά” που ζει και βασιλεύει ακόμα τώρα, ένα βήμα πριν τη χρεωκοπία. Είναι κοινό μυστικό ότι όλα αυτά τα μέτρα επιβαρύνουν τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, ενώ τα μεγάλα μένουν κατ’ουσίαν ανέγγιχτα. Οι φοροαπαλλαγές των μεγαλοεπιχειρηματιών εξακολουθούν να ισχύουν στο ακέραιο, δεν πειράχτηκε ούτε μία. Και το κερασάκι στην τούρτα, η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα που προετοιμάζεται χωρίς να μας το ζητήσει ούτε η τρόικα, ούτε κανείς άλλος. Γιατί απλούστατα η οικονομία δεν έχει να κερδίσει κάτι από αυτό. Αν η μείωση των μισθών αρκούσε για να κάνει μια οικονομία ισχυρή και ανταγωνιστική, χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία έπρεπε να είναι πανίσχυρες. Όμως στην πραγματικότητα, οι μόνοι που ωφελούνται από αυτή την ιστορία είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, ντόπιοι και ξένοι, που βρήκαν αφορμή με το πρόσχημα της κρίσης για να καταπατήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Τελικά, μου φαίνεται πως αυτές οι κρίσεις παραείναι βολικές για κάποιους, σε σημείο να διερωτάται κανείς αν πράγματι είναι αναπόφευκτες ή ξεσπούν όταν διακυβεύονται συγκεκριμένα συμφέροντα.
Το πώς φτάσαμε από τη χρεωκοπία μιας τράπεζας στην Αμερική στον κίνδυνο χρεωκοπίας και την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της Ελλάδας, είναι κάτι που αναρωτήθηκα πολλές φορές χωρίς να μπορέσω να βρω κάποια ικανοποιητική απάντηση, παρόλα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί σχετικά. Το μόνο που μπορώ να πω πως κατανοώ, είναι ότι στο παρελθόν η χρεωκοπία μιας τράπεζας, οσοδήποτε μεγάλης, δε θα είχε τόσες συνέπειες παγκοσμίως. Πολύ σημαντικότερα γεγονότα, πόλεμοι, χρεωκοπίες κρατών, είχαν πολύ λιγότερες συνέπειες. Βέβαια τότε δεν υπήρχε “παγκοσμιοποίηση’, “ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων” και άλλα παρόμοια. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως τελικά η οικονομία καλό είναι να μην είναι τόσο ανεξέλεγκτη. Αυτή τη στιγμή, η παγκόσμια οικονομία δεν ελέγχεται από κανέναν εκτός των περιβόητων “νόμων της αγοράς’, μόνο που όσο περνάει ο καιρός πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η αγορά δεν έχει νόμους. Δεν υπάρχει στην ουσία τίποτα που να προστατεύει ένα κράτος από μια συντονισμένη οικονομική επίθεση. Λίγη συνεργασία εκ των έσω, και μπορεί να στραγγαλιστεί οικονομικά – το αποτελεσματικότερο και οικονομικότερο είδος πολέμου. Όταν ελέγχεις την οικονομία μιας χώρας, ελέγχεις και την πολιτική της και ίδια την υπόστασή της ακόμα. Και χωρίς τη βαρβαρότητα ενός πολέμου για να γεννήσει επιθυμία αντίστασης στους πολίτες, η υποταγή είναι πολύ πιο εύκολη. Αν δεν ξέρεις ποιος είναι ο κατακτητής, δεν μπορείς και να τον πολεμήσεις. Το βλέπουμε παντού γύρω μας: η οργή του κόσμου ξεχειλίζει για την αδικία που υφίσταται, αλλά δεν ξέρει σε ποιον να την κατευθύνει. Το γιουχάρισμα και γιαούρτωμα σε βουλευτές και υπουργούς είναι απλώς μια πράξη εκτόνωσης, απολύτως δικαιολογημένη αλλά και απολύτως ανώφελη. Όμως, αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος αντίδρασης. Όλες αυτές οι κρίσεις δείχνουν ότι το υπάρχον παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κάθε άλλο παρά ακλόνητο είναι. Αν μάθουμε να το χειριζόμαστε, ίσως μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά τις πιέσεις αυτών που προσπαθούν να επωφεληθούν από την οικονομική μας καταστροφή. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι είμαστε σε πόλεμο, έναν πόλεμο χωρίς συμμάχους. Και χωρίς ηγεσία ικανή να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση – αυτό στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη η ίδια αυτή ηγεσία μας υπονομεύει εκ των έσω, και δυστυχώς αυτό το σενάριο γίνεται όλο και πιο πιθανό όσο περνάει ο καιρός.
Όσο για μένα, οι γενικόλογες υποσχέσεις και τα “θα” δε μου αρκούν πια. Θα πιστέψω και θα υποστηρίξω όποιον παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο για να ξεφύγουμε από αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, το οποίο δεν θα συνίσταται στο “κάνω ό,τι μου λένε για να εξασφαλίσω την επόμενη δόση δανεικών και να αυξήσω ακόμα περισσότερο το χρέος’. Όποιον δεσμευτεί να καταργήσει τα σκανδαλώδη προνόμια των πολιτικών και τηρήσει αυτή τη δέσμευση. Κυρίως, όποιον τολμήσει να καταργήσει ασυλίες και παραγραφές ώστε να τιμωρηθούν οι προηγούμενοι φταίχτες και να μην υπάρξουν επόμενοι. Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες ότι υπάρχει κάποιος που θα τα έκανε όλα αυτά στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λαός αυτός πάντοτε σωζόταν ερήμην των πολιτικών του. Ας ελπίσουμε πως αυτό θα συμβεί και αυτή τη φορά.

Οι πλατείες της οργής

Όταν διάλεγα το όνομα “Μέρες Οργής” για αυτό το ιστολόγιο, ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα ζούσα πραγματικές μέρες οργής σαν κι αυτές που ζούμε όλοι τώρα…Βρέθηκα κι εγώ στο Σύνταγμα και δεν έχω λόγια να περιγράψω την εμπειρία αυτή. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τις συνδικαλιστικές πορείες, όπου πλέον ξέρει κανείς εκ των προτέρων τι θα γίνει. Θα φωνάξουν συνθήματα, θα εμφανιστούν “γνωστοί-άγνωστοι” με κουκούλες, θα πεταχτούν δακρυγόνα, θα πέσει ξύλο από τα ΜΑΤ, θα γίνουν προσαγωγές, και την άλλη μέρα θα βγουν όλοι οι πολιτικοί να καταδικάσουν τη βία…Όχι όμως εδώ. Οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δεν ήταν γνωστοί-άγνωστοι. Ήταν όλοι γνωστοί. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, νέοι και γέροι, φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι, μεροκαματιάρηδες…και κανείς απ’αυτούς δεν είχε κάτι να κρύψει. Ήρθαν εκεί για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο: Να φωνάξουν την αγανάκτησή τους για την ασφυκτική πολιτική της κυβέρνησης, που με πρόσχημα την καταβολή της κάθε δόσης του μνημονίου, στραγγαλίζει ολοένα και περισσότερο το εισόδημα, τις κοινωνικές παροχές και το μέλλον του μέσου Έλληνα. Κι όλα αυτά χωρίς να έχουμε δώσει ποτέ τη συγκατάθεσή μας σε αυτή την πολιτική και χωρίς να έχει εξεταστεί καμία άλλη εναλλακτική πρόταση. Αν το μνημόνιο ήταν πράγματι η καλύτερη λύση, γιατί δεν εξετάστηκε σε αντιπαράθεση με άλλες προτάσεις, γιατί δεν ειπώθηκαν επιχειρήματα που να τεκμηριώνουν την καταλληλότητά του, και κυρίως, γιατί μας το κρατούσαν κρυφό μέχρι την τελευταία στιγμή; Και σαν να μη μας έφτανε αυτό, ακόμα και τώρα δεν έχει ακουστεί κιχ περί τιμωρίας όσων καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και μας έφεραν – ή τουλάχιστο συνέβαλαν στο να μας φέρουν – σ’αυτή την κατάσταση. Ακόμα δε πιο άνω ποταμών είναι ότι αυτοί οι ίδιοι που δημιούργησαν το τέρας που ονομάζεται Δημόσιο και ευρύτερος δημόσιος τομέας, αυτοί που εξέθρεψαν και γιγάντωσαν περιττές δημόσιες υπηρεσίες για να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία, τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο και λένε με επιτιμητικό ύφος ότι πρέπει να απολυθούν χιλιάδες άνθρωποι, να κλείσουν νοσοκομεία και σχολεία, και να ξεπουληθούν αντί πινακίου φακής φυσικοί πόροι όπως το νερό σε ξένες εταιρείες, για να νοικοκυρευτεί το Δημόσιο! Λες και έπεσαν από το φεγγάρι, και δεν ήταν αυτοί οι ίδιοι σημαίνοντα κυβερνητικά στελέχη τριάντα χρόνια τώρα! Αυτή η ξεδιάντροπη αποποίηση ευθυνών είναι που έχει φτάσει τον κόσμο στα όριά του. Γι’αυτό γίναμε Αγανακτισμένοι, γι’αυτό φωνάζουμε. Όμως οι φωνές δεν αρκούν, ειδικά με αυτή την κυβέρνηση. Γιατί ξέρουν πως όχι μόνο δεν πρόκειται να έχουν άλλη θητεία, αλλά και ότι το πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι αδύνατο να παραμείνει ως έχει έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα. Γι’αυτό θα εκτελέσουν όλες τις εντολές που τους έχουν δοθεί, για να μη χάσουν τα ανταλλάγματα που σίγουρα τους έχουν υποσχεθεί, αφού ξέρουν ότι το πολιτικό τους μέλλον εδώ είναι ανύπαρκτο. Ήδη τώρα, με την ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο και τη νέα φορολογική λαίλαπα προ των πυλών, το πρωθυπουργικό επιτελείο έχει βάλει λυτούς και δεμένους για να επαναφέρει στην τάξη τους ελάχιστους εκείνους βουλευτές που διατηρούν κάποια συναίσθηση ευθύνης απέναντι στον κόσμο που τους ψήφισε, και παράλληλα τρομοκρατεί ασύστολα την κοινή γνώμη απειλώντας με χρεωκοπίες και τανκς, αν δεν δεχτούμε να χάσουμε άλλους δύο μισθούς από φόρους! Όμως για περιστολή των κρατικών δαπανών – οι οποίες παρεμπιπτόντως τα τελευταία δύο χρόνια αυξήθηκαν αντί να μειωθούν – ή για ουσιαστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της μίζας, ούτε κουβέντα! Όπως έχω πει πολλές φορές, ο λόγος που δεν έρχονται οι περιβόητες επενδύσεις στην Ελλάδα, είναι ότι κανένας σοβαρός επιχειρηματίας δεν πρόκειται να διαλέξει για τις δουλειές του μια χώρα στην οποία θα υποχρεωθεί να τραβιέται για μήνες από υπηρεσία σε υπηρεσία και να πληρώνει…γρηγορόσημα σε κάθε υπάλληλο του οποίου τη σφραγίδα χρειάζεται. Αν είναι να πάει σε τριτοκοσμική χώρα, υπάρχουν και φτηνότερες. Όμως η πολιτική της κυβέρνησης δύο χρόνια τώρα εξαντλείται στην επιβολή φόρων και πάλι φόρων (στους μικρομεσαίους πάντα), και δεν έχει γίνει ούτε μία κίνηση για να τονωθεί η αγορά ή να βελτιωθεί η είσπραξη των τεράστιων ποσών που χάνονται κάθε χρόνο από τη φοροδιαφυγή των μεγαλοεπιχειρηματιών. Κοινώς, βάζουμε τα κορόιδα να πληρώνουν και εμείς συνεχίζουμε το φαγοπότι σαν να μην τρέχει τίποτα. Μόνο που τα κορόιδα πλέον ξύπνησαν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το σύνθημα που ακούγεται συχνότερα στο Σύνταγμα είναι “Κλέφτες, κλέφτες’. Οι Έλληνες πολίτες που εργάζονται τίμια και δεν ανήκουν στη μειοψηφία που πλουτίζει με κομπίνες και λαμογιές, δεν ανέχονται άλλο αυτό το δούλεμα, και αυτό βγήκαν να φωνάξουν. Και όπως λέει η παροιμία, φωνή λαού οργή Θεού. Αυτό είναι που τρέμουν οι κυβερνώντες, γιατί αυτή τη φορά δεν έχουν απέναντί τους πληρωμένους συνδικαλιστές και κομματικούς εργατοπατέρες, αλλά τον ίδιο το λαό, και η οργή του πλέον ξεχειλίζει. Το κίνημα των Αγανακτισμένων δεν είναι κάτι περαστικό, για τον απλούστατο λόγο ότι η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη και λύση δεν φαίνεται από πουθενά, τουλάχιστον όχι με το υπάρχον σύστημα. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αγανάκτηση όλο και θα διογκώνεται, και ή θα καταλήξει σε βίαιες κοινωνικές αναταραχές, ή, όπως ελπίζω, θα μετουσιωθεί σε μια εναλλακτική πρόταση, που εναγώνια ζητά ο κόσμος. Στις συνελεύσεις στις οποίες παραβρέθηκα, μέχρι στιγμής ακούγονται πολλές διαφορετικές απόψεις για το πολιτειακό σύστημα που θα έπρεπε να δημιουργηθεί, όλες ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου, αλλά δε μου φάνηκε να έχει προκύψει κάποια κοινή γραμμή, πέρα από την ανάγκη να μην περάσουν άλλα μέτρα. Αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη κακό, γιατί είναι απόρροια της επιθυμίας των μετεχόντων να μην αποκτήσει το κίνημα κομματική ταυτότητα και να παραμείνει αμόλυντο από επιρροές του σημερινού πολιτικού συστήματος. Από την άλλη, όπως είπα και πριν, οι φωνές από μόνες τους δεν ωφελούν, πρέπει να προταθεί κάποια εναλλακτική λύση, και να κληθούν κάποιοι να την εφαρμόσουν, είτε αυτοί θα είναι εκλεγμένοι, είτε κληρωτοί, είτε όλος ο λαός με δημοψηφίσματα. Η άμεση δημοκρατία σαν ιδέα είναι ενδιαφέρουσα. Είναι γεγονός ότι δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, όμως με τα τεχνολογικά μέσα όπως το διαδίκτυο, που επιτρέπουν σε χιλιάδες άτομα να επικοινωνούν μεταξύ τους ταυτόχρονα, είναι ίσως πιο εφικτή από ποτέ. Όμως αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να ανακοπεί η καταιγίδα των μέτρων για να μην επιβαρυνθεί κι άλλο ο λαός. Η περικύκλωση της Βουλής είναι καλή τακτική, όμως πρέπει να γίνει χωρίς επεισόδια και χωρίς να δοθεί καμία ευκαιρία στους γνωστούς κουκουλοφόρους με τις αστυνομικές ταυτότητες να προκαλέσουν φασαρίες, για να μην έχουν τα ΜΑΤ καμιά δικαιολογία να πετάξουν δακρυγόνα και να διασπάσουν τη συνοχή του κόσμου. Για να μείνουν όλοι αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ και που τώρα θέλουν να μας φορτώσουν κι άλλα μέτρα αποκλεισμένοι εκεί, παρέα με το μεσοπρόθεσμο, και να δούμε πόσο θα αντέξουν. Μόνο έτσι θα καταλάβουν ότι ο ελληνικός λαός είναι πολύ πιο κοντά – και πολύ πιο θυμωμένος – από τα Eurogroup και τις τρόικες.

 

Υπόγειες διαδρομές πολιτικών τρωκτικών

Για να ξαναθυμηθούμε λίγο εκείνο το περιβόητο βίντεο του Στρος-Καν (προτού τον κλείσουν στην ψειρού), όπου παραδέχεται ότι ο Παπανδρέου είχε ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ το Νοέμβριο, αμέσως μόλις εκλέχτηκε -κατά τη γνώμη μου την είχε ζητήσει πριν ακόμα εκλεγεί, αλλά σιγά μην παραδεχτεί ο Στρος-Καν ή οποιοσδήποτε άλλος εδώ που τα λέμε κάτι τέτοιο. Όπως γίνεται συνήθως, αναλώθηκαν όλοι να σχολιάζουν πού βρήκε το βίντεο ο Λαζόπουλος, και γιατί το έπαιξε τώρα και ποιος τον έβαλε, και αγνοήθηκε παντελώς η ουσία του πράγματος, δηλαδή το ότι ο Γιωργάκης ήξερε πολύ καλά από την αρχή πού θα έβρισκε τα περίφημα λεφτά που υπήρχαν, απλώς άφησε επίτηδες να περάσουν μερικοί μήνες κατά τους οποίους έκαναν παιχνίδι οι κερδοσκόποι και οι τράπεζες για να φτάσει όσο γινόταν περισσότερο ο κόμπος στο χτένι, ώστε μετά να καταπιούμε πιο εύκολα το πικρό ποτήρι του μνημονίου. Εδώ που τα λέμε βέβαια ο Στρος-Καν δεν είπε τίποτα που να μην ήξεραν ή έστω να μην υποψιάζονταν οι περισσότεροι από μας, διότι πλέον οι συνεχείς ανακολουθίες των λόγων και των έργων αυτής της κυβέρνησης έχουν αφυπνίσει και τους πιο αφελείς και εύπιστους πολίτες. Εξάλλου η δικαιολογία που προέβαλλαν συνεχώς τα στελέχη της κυβέρνησης – ότι και καλά δεν ήξεραν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας της χώρας – είναι τουλάχιστον αστεία. Αν είναι ποτέ δυνατόν, με τέτοια διείσδυση που είχε και έχει το ΠΑΣΟΚ στον κρατικό μηχανισμό, να μην ήταν σε θέση να γνωρίζουν ακριβώς σε τι κατάσταση είναι τα οικονομικά της Ελλάδας. Ασφαλώς και ήξεραν, και αναμενόμενο ήταν να προσεγγίσουν πιθανούς δανειστές πριν ακόμα αναλάβουν την κυβέρνηση. Όμως οι προεκτάσεις του θέματος αυτού, αν καθήσουμε να τις καλοσκεφτούμε, είναι πολύ μεγαλύτερες.
Ας πάρουμε ένα υποθετικό σενάριο. Ας υποθέσουμε πως ο Παπανδρέου, σε μια πρωτοφανή κρίση ειλικρίνειας, αντί να κάθεται να λέει προεκλογικά μπούρδες του τύπου “λεφτά υπάρχουν’, δήλωνε ξεκάθαρα στο λαό “Ελληνικέ λαέ, το ταμείον είναι μείον, και για να μην πτωχεύσουμε, ο μόνος τρόπος είναι να δανειστούμε από το ΔΝΤ. Αυτό σκοπεύω να κάνω αν με ψηφίσετε, γιατί αλλιώς πάμε για φούντο’. Και πες πως οι Έλληνες πολίτες, εκτιμώντας την ειλικρίνειά του, τον εκλέγουν πρωθυπουργό και όλη η χώρα γνωρίζει από την επομένη των εκλογών ότι σε χ χρονικό διάστημα θα μπούμε στο μηχανισμό στήριξης και θα υπογράψουμε το μνημόνιο. Τι θα σήμαινε αυτό; Θα σήμαινε, απλούστατα, ότι η δανειακή σύμβαση που θα υπογράφαμε θα ήταν ευρέως γνωστή από πριν, και στο χρονικό διάστημα που θα μεσολαβούσε μέχρι να καταρτιστεί η σύμβαση θα υπήρχε δυνατότητα να πληροφορηθούμε τους όρους του δανείου, και να αντιδράσουμε εφόσον διαφωνούσαμε, είτε σε πολιτικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Αντ’αυτού όμως, τι έγινε; Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία διακηρύττοντας ότι η οικονομία δεν είναι σε τόσο κακή κατάσταση και θα επανέλθει με λίγες διορθωτικές κινήσεις, επί επτά μήνες υποστήκαμε μαζική και ενορχηστρωμένη μαζική επίθεση με τα spreads, ενώ παράλληλα καταρτιζόταν η δανειακή σύμβαση – γιατί είναι νομίζω η ύψιστη αφέλεια να πιστέψουμε ότι η σύμβαση καταρτίστηκε εν μια νυκτί – και τέλος, ο Γιωργάκης αντιλήφθηκε υποτίθεται το αδιέξοδο στο οποίο είχαμε περιπέσει και προσέφυγε στο ΔΝΤ με συνοπτικές διαδικασίες. Τόσο συνοπτικές που η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο είχαν υπογραφεί ελάχιστες μέρες αφότου πληροφορηθήκαμε την ίδια την ύπαρξή τους. Και βέβαια, σε τόσο σύντομο διάστημα, δεν ήταν δυνατό να γίνουν ευρέως γνωστοί οι όροι της σύμβασης που υπέγραψε ο κ.Παπακωνσταντίνου για λογαριασμό όλων μας, χωρίς να ερωτηθούμε, χωρίς να ενημερωθούμε και χωρίς να συναινέσουμε. Χρειάστηκε να περάσουν μήνες για να αρχίσουν να γίνονται γνωστοί οι όροι της σύμβασης, κάποιους από τους οποίους είχα αναφέρει σε ανάρτησή μου για τις δημοτικές εκλογές ενώ τώρα μόνο, ένα χρόνο μετά, το Ράδιο 9 ανακίνησε ξανά το θέμα. Για τηλεόραση φυσικά ούτε λόγος να γίνεται. Όπως είπε πολύ παραστατικά ο Στρος-Καν, η κυβέρνηση κινήθηκε υπόγεια, και το έκανε όχι τόσο γιατί φοβόταν τις όποιες αντιδράσεις όσο για να έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει σε οτιδήποτε, όσο επιζήμιο και αν είναι για τη χώρα και το λαό. Κι έτσι τώρα, μας πάνε από δόση σε δόση ζητώντας διαρκώς όλο και περισσότερα, και επαναλαμβάνοντας διαρκώς ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να δεχτούμε όσα μας επιβάλλουν. Όμως πάντα υπάρχουν και άλλες επιλογές, μπορεί να μην είναι εύκολο να τις διακρίνουμε, αλλά υπάρχουν. Και αυτός είναι ο λόγος για τις υπόγειες κινήσεις του Γιωργάκη: δεν ήθελε να ψάξουμε για άλλες εναλλακτικές λύσεις, αλλά να αποδεχτούμε ως μόνη δυνατή λύση το δανεισμό και το μνημόνιο. Όμως αυτό δεν είναι τελικά λύση. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όσα και να κόψουν από μισθούς και συντάξεις, όσο και να αυξήσουν τη φορολογία, δεν μπορούμε και δε θα μπορέσουμε ποτέ να εξοφλήσουμε τέτοια ποσά. Ήδη οι περιβόητες δόσεις του δανείου δεν πάνε για έξοδα του κράτους, αλλά για εξόφληση τόκων των προηγούμενων δανείων μας. Το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κοψοχρονιά σε ξένες εταιρείες – άλλωστε αυτό επιδίωκαν με τους συνεχείς δανεισμούς μέχρι τώρα, διότι αρνούμαι να πιστέψω ότι όλα αυτά τα χρόνια αυτοί που μας δάνειζαν αγνοούσαν σε τέτοιο βαθμό την οικονομική μας κατάσταση. Απλώς περίμεναν να συσσωρευτούν τα χρέη για να μπορέσουν να μας αποσπάσουν εκβιαστικά όσες πλουτοπαραγωγικές πηγές τυχαίνει να διαθέτουμε. Και από ό,τι βλέπω, η σημερινή κυβέρνηση είναι παραπάνω από πρόθυμη να τους τα προσφέρει στο πιάτο. Δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό κόμμα, δεν εμπιστεύομαι ιδιαίτερα καμία παράταξη, αλλά ειδικά η κυβέρνηση που έχουμε τώρα, αντικειμενικά μιλώντας, είναι νομίζω η λιγότερο πατριωτική στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, και αυτό λέει πολλά, αν θυμηθούμε τις παλιότερες που είχαμε. Προεκλογικά, μας παραπλάνησε ηθελημένα όσον αφορά την τακτική που θα ακολουθούσε. Μετεκλογικά, επέδειξε πρωτοφανή ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Πόσες φορές βγήκαν και είπαν ότι “δε θα πάρουν άλλα μέτρα” για να το αθετήσουν λίγες μέρες μετά; Εγώ τουλάχιστον έχω χάσει το μέτρημα, και είναι μόνο ενάμισι χρόνο στην εξουσία. Δεν έχουν πια κανένα δικαίωμα στην εμπιστοσύνη μας, και μεις δεν έχουμε κανένα λόγο να τους εμπιστευόμαστε. Ευτυχώς, φαίνεται πως επιτέλους αρχίσαμε να ξυπνάμε. Οι διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα είναι μόνο η αρχή. Μακριά από κόμματα, αυθόρμητα και ειρηνικά, αυτός είναι ο τρόπος να ανατρέψουμε την κατάσταση που μας επέβαλαν. Και να μην πιστεύουμε όσα μας σερβίρουν με τη συνεργασία των καναλιών, αλλά να ψάχνουμε την αλήθεια μόνοι μας. Το παρακάτω τραγουδάκι είναι για να μας θυμίζει ακριβώς αυτό.

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.